หวังหมิงเยวี่ยก็ถูกใส่กุญแจมือเช่นกัน ตอนนี้กำลังนั่งเคียงข้างอี้จั้งหลันอยู่ในรถตำรวจ ตำรวจวัยกลางคนขับรถอยู่ด้านหน้า ส่วนตำรวจหนุ่มอีกนายนั่งเบาะหลังคอยจับตาดูทั้งสองคน
รถตำรวจแล่นฝ่าหมอกหนา ยิ่งคิดเธอยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ อดไม่ได้ที่จะมองไปทางอี้จั้งหลันข้างๆ
อี้จั้งหลันกำลังสบตากับตำรวจหนุ่ม สีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม อ่อนโยนน่าเอ็นดู ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“หลันหลัน” เธอกระซิบเตือน “ถ้าเข้าไปในสถานีตำรวจแล้ว จะออกมาก็ไม่ง่ายนะ”
“ใครบอกว่าฉันจะเข้าสถานีตำรวจ?”
“งั้นคุณจะ...”
“ลงมือเถอะ”
ไม่มีวี่แววล่วงหน้า สามพยางค์ที่เอ่ยเรียบเฉยราวกับเป่าแตรแห่งการโจมตี
วินาทีถัดมา อี้จั้งหลันกระชากโซ่กลางกุญแจมือให้ตึง พุ่งตัวไปข้างหน้า ใช้โซ่รัดคอตำรวจหนุ่มคนนั้น แขนทั้งสองหมุนบิดในมุมยาก กดเขาลงกับพื้นแนบแน่น
เธอล็อกตัวเขา ออกแรงเอนหลัง ได้ยินเพียง “แกร๊ก” เสียงกรอบแตก กระชากกระดูกคอหักโดยตรง
ตำรวจหนุ่มกระทั่งดิ้นรนยังไม่ทันได้ดิ้นสักสองครั้ง ก็นอนแข็งทื่อไม่ไหวติงแล้ว
“หา ลูก กุญแจ” อี้จั้งหลันออกคำสั่งอย่างราบเรียบ
“...ได้!”
แม้หวังหมิงเยวี่ยจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นอี้จั้งหลันปลิดชีพ NPC ระยะประชิดอย่างเฉียบขาดไร้ความลังเล เธอก็ยังตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอไม่กล้าเป็นตัวถ่วง รีบคลำกระเป๋าตำรวจหนุ่ม พยายามหาลูกกุญแจมือ
เวลาเพียงสองสามวินาทีถ้วน ตำรวจวัยกลางคนที่ขับรถเห็นเหตุการณ์สลดทางกระจกหลัง เขาเดือดดาลปุดๆ ระเบิดคำด่าทอปนภาษาท้องถิ่นออกมาเป็นชุด