ไอเจินเจินสวมกี่เพ้าดัดแปลงแขนยาวเข้ารูป ถุงน่องสีดำ และรองเท้าส้นสูงหนาราวเจ็ดแปดเซนติเมตร
ทั้งกี่เพ้าและรองเท้าส้นสูงล้วนเป็นลายปักสีแดงเข้ม ไม่รู้ทำไมถึงให้ความรู้สึกฉูดฉาดเย้ายวนแปลกประหลาดอย่างน่าประหลาดใจ
เธอหวีผมเป็นลอนแบบหญิงสาวยุคสาธารณรัฐ รวบเกล้าแนบศีรษะ สวมแว่นกันแดดหนึ่งอัน เผยให้เห็นเพียงใบหน้าครึ่งล่าง พอเห็นได้ว่าทาแป้งและเครื่องสำอางหนามาก
กลางดึกในบ้านตัวเอง ยังต้องสวมแว่นกันแดดอีกหรือ?
แล้วการแต่งหน้าทำผมนี้ก็เกินจริงเกินไป บอกได้ไม่ถูกตรงไหนไม่เข้ากัน เอาเป็นว่ามันไม่เข้ากันอย่างแรง
ไอเจินเจินยืดเหยียดท่วงท่า ปล่อยให้สวีเฉินกวงสำรวจตนเอง พลางถามยิ้มๆ
“ดูพอหรือยังคะ ท่านหนุ่มหล่อ?”
สวีเฉินกวงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองครุ่นคิดนานเกินไป เขารวบรวมสติทันที เปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มเอาอกเอาใจ
“ขอโทษด้วยครับ คุณไอช่างงดงามสง่างามเกินไป พอคิดว่าจะได้มีโอกาสเต้นรำกับคุณ ผมก็ดีใจจนเลอะเลือนไปบ้าง”
คำพูดนี้ฟังแล้วไอเจินเจินพึงพอใจยิ่งนัก เธอยื่นนิ้วหนึ่งแตะเบาๆ ที่ไหล่เขา เลิกคิ้วขึ้นอย่างยั่วยวนพันลีลา
“พวกผู้ชายก็ชอบสไตล์แบบนี้ไม่ใช่หรือ? เข้ามาสิ~”
เธอเบี่ยงตัวหลีกทางให้ กวักมือให้ทั้งสองเข้าไป
เฮ่อหย่งไม่ถนัดเรื่องเอาอกเอาใจผู้หญิง ชะตากับผู้หญิงของเขาแย่มาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้เขาจึงรังเกียจผู้หญิงเป็นพิเศษ
เขารู้สึกว่าการแต่งตัวของไอเจินเจินน่าขยะแขยง แต่ไม่กล้าแสดงออกมา แล้วก็ไม่ส่งเสียง จึงเงียบๆ เดินตามเข้าไปในห้อง