มีสิ่งไม่สะอาดไล่ตามมา อี้จั้งหลันและเยี่ยนเจาต่างสัมผัสได้
อีกฝ่ายใช้ฝ่าเท้าถูไปกับพื้นขณะเคลื่อนตัว มีเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังมาจากตัวมัน และเสียงแปลก ๆ ‘พรึบพรับ’ คล้ายกระดาษปลิว
ด้วยข้อจำกัดของกฎ ทั้งสองไม่อาจหันกลับไปมองให้ชัด แถมยังส่งเสียงดังไม่ได้ จึงได้แต่เดินย่องเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหมือนเต้นบัลเลต์เขย่งปลายเท้าพุ่งไปข้างหน้า
นี่เพิ่งคืนแรก พวกเธอไม่คุ้นเคยกับอะไรในตึกอพาร์ตเมนต์เลยสักอย่าง ย่อมไม่รู้ว่าผีตนนี้มีวิธีโจมตีและจุดอ่อนอย่างไร
ดูจากตอนนี้ มันต้องใช้ความเร็วสลัดทิ้งไม่ได้แน่ มันไล่ตามกระชั้นชิด และยิ่งไล่ยิ่งเร็ว กำลังร่นระยะห่างระหว่างพวกเธอลงเรื่อย ๆ
อี้จั้งหลันคล้องแขนเยี่ยนเจา ก้าวยาว ๆ ข้ามบันไดขึ้นสู่ชั้นห้า จากนั้นทั้งสองก็ค่อย ๆ เริ่มวิ่ง วิ่งแข่งเอาชีวิตรอดไปกับผีตลอดทาง
ใครจะรู้ ยิ่งใกล้ประตูห้อง 501 ความเร็วของผียิ่งเพิ่มชัดเจน ราวกับมันเคลื่อนย้ายเป็นช่วง ๆ
ชั่วพริบตามันก็วาร์ปมาอยู่ข้างหลังทั้งสอง ในจังหวะเดียวกัน กุญแจในมืออี้จั้งหลันก็เสียบเข้ารูกุญแจห้อง 501 พอดี
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแทรกจมูก ดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมราง ๆ แฝงอยู่ด้วย—คล้ายกลิ่นธูปที่จุดในวัด
แม้ไม่หันกลับไป อี้จั้งหลันก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบของอีกฝ่าย ดั่งหนองในกระดูกที่ติดแน่นเกาะอยู่บนตัวเธอและเยี่ยนเจา