เยี่ยนเจาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าอี้จั้งหลันกำลังใช้ท้องเธอเป็นหมอนหนุน นอนขวางเตียงอยู่
เธอบ่นว่าทำไมยิ่งนอนยิ่งหายใจไม่ออก นึกว่าผีอำเสียอีก สะลึมสะลือไม่กล้าลืมตา กลัวไปกระตุ้นกลไกอะไรเข้า
“อี้จั้งหลัน เธอทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม”
อี้จั้งหลันลุกขึ้น “หมอนมันสกปรก แล้วเธอก็ไม่ยอมให้ยืมเสื้อนอก”
“ใครไม่รังเกียจบ้างล่ะ ฉันยังต้องทนเลย”
อี้จั้งหลันยิ้มพยักหน้า “ฉันเลยสู้เธอไม่ได้ ฉันทนไม่ไหว”
“???”
เยี่ยนเจาพูดไม่ออก กำลังจะโต้กลับ แต่ทันใดนั้น อี้จั้งหลันก็ยื่นมือมา บอกให้เธอดูแผงระบบ
[แถบความคืบหน้าเควสต์: 20%]
ความคืบหน้าของเนื้อเรื่องเพิ่มขึ้น แสดงว่าเฮ่อหย่งและสวีเฉินกวงทำงานสำเร็จแล้ว
สวีเฉินกวงก็เหมือนพวกเธอสองคน เลือดลดไปนิดเดียว เป็นไปได้สูงว่าถูกผีที่ทางเดินแตะไหล่เหมือนกัน
แต่เฮ่อหย่งต่างออกไป เลือดของเฮ่อหย่งลดลงมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“แปลกจัง” เยี่ยนเจาจมสู่ห้วงความคิด “สองคนออกไปทำเควสต์พร้อมกัน เฮ่อหย่งบาดเจ็บหนักกว่า แสดงว่าเขาอาจละเมิดกฎทางเดิน หรือไม่ก็ไปยั่ว NPC ระหว่างทำเควสต์”
เฮ่อหย่งเป็นผู้เล่นเก่า กฎก็อยู่ตรงนั้น เขาไม่มีเหตุผลที่จะรู้ทั้งรู้แล้วยังทำผิด เป็นไปได้สูงว่าดูแลความพึงพอใจของลูกบ้านไม่ดีพอ
“เขาตัวหนักและซุ่มซ่าม ดูก็รู้ว่าไม่คล่องตัว ไม่มีทางเป็นนักเต้นได้” อี้จั้งหลันประเมินอย่างใจเย็น “นักเต้นที่ห้อง 910 คงมาตรฐานสูง เห็นเขาไม่ถูกชะตาก็เลยสั่งสอนเขา”
เยี่ยนเจาหัวเราะ “เดี๋ยวถ้าเจอ ต้องดูให้เห็นว่าเขาถูกสั่งสอนยังไง”
……
ทั้งสองคนล้างหน้าล้างตาง่ายๆ แล้วออกจากห้อง แม้จะเป็นกลางวัน แต่อุณหภูมิในอพาร์ตเมนต์ก็ยังต่ำมาก ไม่มีแสงอาทิตย์ส่องถึง