เมื่อม่านบนเวทีถูกชักขึ้นจนสุด ในวินาทีนั้น กลางเวทีอันว่างเปล่าก็ปรากฏเก้าอี้ไม้เก่าโทรมตัวหนึ่ง
บนเก้าอี้นั่งมีใครคนหนึ่ง หรือพูดอีกอย่างก็คือ สิ่งที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว
มันคือหุ่นเชิดตัวใหม่เอี่ยม
หวังหมิงเยวี่ยจ้องไปที่หุ่นเชิดตัวนั้น ในแววตามีความหวาดกลัวเล็กน้อย แต่สิ่งที่แสดงออกมามากกว่าคือความทึ่งในตัวอี้จั้งหลัน
"คุณแม่นจริง ๆ ด้วย หลี่ซั่วตายแล้วจริง ๆ..."
ตามกฎของการแทนที่เก่าด้วยใหม่ เมื่อหุ่นเชิดเก่าตัวหนึ่งถูกเผา ก็ต้องมีหุ่นเชิดใหม่มาแทนที่
หุ่นเชิดตัวแรกถูกเผา หยางฉือมาแทนที่ หยางฉือถูกเผา หลี่ซั่วก็มาแทนที่
เดิมทีเป้าหมายการแทนที่นั้นเป็นแบบสุ่ม แต่เข็มกลัดรูปหัวใจนั้นทำให้ลำดับความสำคัญของหลี่ซั่วสูงขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด
เพราะมันคือของรักของแคโรลีน
สภาพของหลี่ซั่วตอนนี้ น่ากลัวกว่าหยางฉือเมื่อครู่มาก ไม่เพียงแต่ทั้งร่างจะกลายเป็นหุ่นเชิด แม้แต่บนใบหน้ายังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน เมื่อต้องอยู่บนศีรษะล้านของเขา มันยิ่งดูน่าขนลุกและชวนหัวเราะอย่างประหลาด
หวังหมิงเยวี่ยทำใจให้สงบ บังคับให้ตัวเองสังเกตอีกฝ่าย ยิ่งดูอายแชโดว์กับลิปสติกนั่นก็ยิ่งคุ้นตา ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้
"...โอ้! นี่มันเครื่องสำอางที่แคโรลีนแต่งนี่นา!"
เธอเคยเห็นใบปิดโฆษณานั่น บนใบปิดแคโรลีนก็มีหน้าตาแบบนี้เลย เรียกได้ว่าเลียนแบบเครื่องสำอางได้เหมือนจนน่าทึ่ง
อี้จั้งหลันพยักหน้า: "พูดให้ถูกคือ นี่คือแคโรลีน"
วิญญาณของแคโรลีน เข้าสิงอยู่ในหุ่นเชิดของหลี่ซั่ว
เมื่อเห็นหุ่นเชิดตัวนั้นลุกขึ้นยืน เขยื้อนข้อต่อที่ดังกร็อบแกร็บเดินเข้ามา โดยมีเป้าหมายชัดเจนคือพุ่งตรงมาที่พวกเธอ
หวังหมิงเยวี่ยยังไม่ลืมว่าซุนเชี่ยนเชี่ยนตายอย่างไร มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางสู้แรงกับหุ่นเชิดได้ ยิ่งกว่าร่างต้นทางคือหลี่ซั่ว ซึ่งมีร่างกายกำยำแข็งแรงอยู่แล้ว
เธอร้อนใจจนกระชากชายเสื้ออี้จั้งหลันแรง ๆ: "ปืนไล่ผีล่ะ รีบยิงมันที!"
อี้จั้งหลันดึงเธอหลบเข้าไปในโถงลึก ระหว่างหลบหลีกหุ่นเชิด ก็ยังมีเวลาอธิบายให้เธอฟัง
"ปืนไล่ผีเอาไว้ไล่ผี ตอนนี้วิญญาณอยู่ในร่างหุ่นเชิด ต้องฆ่าหุ่นเชิดก่อน"