ในถุงขยะที่ถูกแก้มัดออก มีศีรษะโชกเลือดของเด็กชายปรากฏเด่นชัด ศีรษะถูกมีดปังตอฟันอย่างทารุณ รอยตัดที่คอจับตัวเป็นก้อนเลือดสีดำ ขอบแผลยังมีเศษกระดูกแหลมเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่
ผมเปียกชื้นของเด็กชายปรกอยู่บนหน้าผาก เปลือกตาพลิกขึ้น ริมฝีปากดำคล้ำ ผิวขาวราวกับกระดาษที่ถูกขยำจนยับย่น
เขาค้างอยู่ในสีหน้าหวาดกลัวและบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ราวกับยังจ้องเขม็งไปที่ซูซู่
แม้จะเห็นศพมามากมายในเกมแล้ว แต่ภาพนี้ก็ยังทำให้ซูซู่ตกใจจนผงะ สะดุ้งล้มลงไปนั่งกับพื้น
ในเวลาเดียวกัน ข้างหลังก็มีเสียงร้องอุทานเบา ๆ ของหลี่ซือฉีดังขึ้น
"ซูซู่ ที่นี่มีแขนขาดสองข้าง แล้วก็ขาอีกข้าง!"
"...หัวอยู่ตรงนี้" เธอพูดเสียงสั่น "เด็กคนนั้นของห้อง 409 คงถูกใครฆ่าชำแหละศพ"
แม้ทั้งสองจะไม่เคยเห็นตัวเสี่ยวเจี๋ย แต่ก็พอเดาได้
ถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่มีทางพาเด็กกลับไปให้หานผิงได้ เด็กคนนี้ก็เหมือนกับผู้พักอาศัยอีกสามบ้าน ที่ตายจนไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้อีกแล้ว
ซูซู่ยังนั่งเหม่อ จู่ ๆ ก็ได้ยินหลี่ซือฉีเอ่ยขึ้นอย่างลังเล
"ซูซู่ เธอมาดูนี่..."
เธอลากขาที่อ่อนเปลี้ยเดินเข้าไป เห็นหลี่ซือฉีวางแขนข้างหนึ่งไว้บนตัก กำลังพยายามอย่างหนักที่จะงัดนิ้วทั้งห้าที่เปื้อนเลือดนั้นออก
นิ้วของเสี่ยวเจี๋ยกำแน่นมาก หลี่ซือฉีออกแรงอย่างมาก จนเกือบได้ยินเสียงกระดูกหัก จึงงัดออกได้ทีละนิ้ว
เขาหยิบเศษผ้ายับยู่ยี่ชิ้นหนึ่งออกมาจากอุ้งมือของเสี่ยวเจี๋ย
เศษผ้าเป็นสีแดง ถ้าดูดี ๆ จะเห็นมีลายดอกโบตั๋นจาง ๆ