เมื่อเทียบกับผู้อยู่อาศัยรายอื่นแล้ว ที่พักของนักพรตผีแทบจะเป็นห้องเปล่าที่ไม่ได้ตกแต่งอะไรเลย
อี้จั้งหลันและเยี่ยนเจาได้กลิ่นธูปที่คละคลุ้งรุนแรงทันทีที่ก้าวเข้ามา ผนังทั้งสี่ด้านลอกหลุดร่วงเป็นผง นอกจากเตียงเหล็กและโต๊ะไม้เก่าแล้ว แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดีๆ สักชิ้น
บนเตียงกองเสื้อคลุมนักพรตขาดๆ สองตัว ใต้หมอนมีเข็มทิศบิ่นมุมหนึ่งกับตำราเหลืองซีดอีกสองสามเล่ม
ถุงข้าวและถุงแป้งในครัวว่างเปล่า บนเคาน์เตอร์วางชามสกปรกๆ สองสามใบ มีแมลงสาบไต่พรืดเต็มไปหมด
"นักพรตจนๆ นี่" เยี่ยนเจาโบกมือพัดไล่ฝุ่นละอองในอากาศ สรุปพลางขมวดคิ้ว "จนถึงขั้นอดมื้อกินมื้อ"
อี้จั้งหลันเก็บกล้องสูบยาตัวหนึ่งจากมุมห้องขึ้นมา พินิจพักหนึ่ง ก่อนเคาะกับผนัง
"แถมอาจติดอบายมุขด้วย ยิ่งจนหนัก"
เยี่ยนเจาหยิบหนังสือไม่กี่เล่มนั้นขึ้นมา ไม่รู้ผ่านมานานกี่ปี กระดาษกรอบจนร่วง พอสะบัดเบาๆ ก็ดังกร๊อบแกร๊บ ตรงมุมขวาล่างของปกมีอักษร "ต้วน" เขียนไว้ทุกเล่ม
"นักพรตคนนี้แซ่ต้วน ข้าว่าต้องมีอะไรอยู่ในตำราพวกนี้แน่ แต่ข้าขี้เกียจอ่าน"
"เช่นนั้นเจ้าก็ตรวจห้องให้ละเอียดอีกรอบ" อี้จั้งหลันรับช่วงอย่างเป็นธรรมชาติ นั่งลงข้างเตียงเปิดอ่าน "ข้าขอดู"
เธออ่านผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว เกือบจะจำไม่ลืม โดยปกติดูรอบเดียวก็กลั่นเนื้อหาหลักออกมาได้
พอนางเยี่ยนเจาออกมาจากห้องด้านใน เธอก็วางหนังสือเล่มอื่นลงหมดแล้ว เหลือเพียงเล่มเดียวที่เปิดค้างไว้หน้าหนึ่ง กวักมือเรียกอีกฝ่ายเข้ามาใกล้
"นักพรตต้วนท่านนี้ น่าจะทำข้อตกลงกับลวี่อิ๋นเฟิ่ง"
"ข้อตกลงอะไร?"
"คงเป็นลวี่อิ๋นเฟิ่งจ่ายเงิน เขาช่วยนางชุบศพ"
ชุบศพ
เยี่ยนเจาฉลาดมาก พอได้ยินสองคำนี้ก็เข้าใจทันที "ชุบศพสามีของนางหรือ? ชุบอย่างไร?"