เฮ่อหย่งและสวีเฉินกวงยืนอยู่บนทางเดินชั้นสอง ทำท่าทางกระหยิ่มยิ้มเยาะราวกับกำลังรอจับกระต่ายด้วยความมั่นใจ
“เห็นไหมลุงหย่ง ผมว่าแล้วว่าพวกมันต้องหลบอยู่ในห้องนัดแนะลับหลังเราสองคนแน่” สวีเฉินกวงแสยะเย็น “น่าเสียดายนะ ต่อให้วางแผนกันเก่งแค่ไหน ค่าความคืบหน้าภารกิจมันก็อัปเดตเหมือนกัน เท่ากับเราสองคนเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากพวกมันฟรี ๆ”
เฮ่อหย่งจ้องมองเยี่ยนเจาด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาเห็นหน้ากากเหรียญทองแดงที่ห้อยอยู่บนเอวของอี้จั้งหลัน
“ได้ของดีมาสินะ” เขายื่นมือออกไปอย่างไม่รีรอ เต็มไปด้วยการข่มขู่คุกคาม “ส่งให้ข้า ข้าเก็บไว้ มันดีกับทุกคน”
อี้จั้งหลันถามอย่างจริงจัง “ดียังไง”
“……พูดมากน่า ยังไงก็มีประโยชน์กว่าคนบ้าอย่างแก!”
ท่าทีของเขาชัดเจนมาก ถ้าไม่ให้เขาจะลงมือแย่งตรงนี้
อี้จั้งหลันมองเยี่ยนเจาหนึ่งที แน่นอนว่าฉากนี้ต้องให้เยี่ยนเจาเป็นคนเล่น ทั้งคู่สบตากันชั่วครู่เดียวก็เข้าใจความต้องการของอีกฝ่ายทันที
ดังนั้นเยี่ยนเจาจึงขมวดคิ้วราวกับเพิ่งนึกอะไรออก แสดงสีหน้าลิงโลดเล็กน้อย
เธอเอียงศีรษะส่งสัญญาณ “เขาอยากได้ ก็ให้เขาไปสิ”
“ทำไมล่ะ” อี้จั้งหลันปกป้องเอวของตนอย่างระแวดระวัง “เธอบอกให้ฉันเก็บของชิ้นนี้ให้ดี ห้ามให้ใครตามใจชอบไม่ใช่หรือไง”
“แกเก็บก็ได้ เขาเก็บก็ได้” เยี่ยนเจาผลักไหล่เธอเบา ๆ ก่อนเร่งเสียงต่ำ “เร็วเข้า ส่งให้เขา ทุกคนเป็นทีมเดียวกัน ใครถือก็เหมือนกัน”