เที่ยงคืน นาฬิกาแขวนผนังชี้ตรงเลขสิบสอง เยี่ยนเจากำลังจะปลุกอี้จั้งหลัน ก็เห็นอี้จั้งหลันลืมตาพอดี
"ไปไหม"
"ไปเถอะ เตียงนี้ฉันนอนต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ"
ผ้าปูที่นอนที่ไม่ได้ซักมาหลายปี นอกจากกลิ่นอับและกลิ่นสาบแล้ว ยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยมา
ถึงจะไม่ใช่คนรักความสะอาดมาก ก็ยังอดรังเกียจไม่ได้
จดหมายว่าจ้างจากผู้พักอาศัยห้อง 409 กำหนดให้ไปถึงก่อนเที่ยงคืนครึ่ง
คนปกติที่ไหนจะมาจับตาดูเด็กทำการบ้านยามดึกดื่น
แน่นอน พิจารณาจากชื่อของภารกิจนี้ ผู้พักอาศัยในตึกก็คงไม่ใช่มนุษย์แล้ว
เกรงว่าเรื่องราวที่พวกเธอต้องจำลองสถานการณ์ มีส่วนสำคัญเกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องหลังของผู้พักอาศัยเหล่านี้
"เราแค่รับหน้าที่คุมให้เขาทำการบ้านเสร็จก็พอใช่ไหม" ระหว่างทาง เยี่ยนเอ๋อถามขึ้น "ถ้าติวการบ้านจริง ฉันไม่แน่ใจว่าจะทำข้อสอบพวกนั้นได้นะ"
"น่าจะแค่คุม" อี้จั้งหลันตอบ "สังเกตเบาะแสในห้องให้ดี พยายามพูดคุยกับผู้พักอาศัยให้มากขึ้น"
เพราะพวกเธอเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวต้องจำลองรายละเอียดถึงขั้นไหน ยิ่งรู้ละเอียดก็ยิ่งดี
...จากชั้นห้าลงมาชั้นสี่ใช้เวลาไม่นาน แต่เพราะบันไดทอดยาวและทางเดินวกวน ทั้งสองคนจึงเสียเวลาอยู่บ้าง
อุณหภูมิในทางเดินเย็นยะเยือกผิดปกติ ไม่ใช่ความเย็นตามสภาพอากาศ แต่เป็นความเย็นเฉียบที่แทรกซึมเข้าถึงไขกระดูก
ภารกิจยังไม่ทันเริ่ม ก็รู้สึกเหมือนมีสิ่งอัปมงคลมาจ้องจับตาอยู่แล้ว
"นี่ไง"
เยี่ยนเจาหยุดหน้าประตูห้อง 409 สบตากับอี้จั้งหลันแล้วยกมือเคาะประตู
ประตูเปิดออกแทบจะทันที โดยไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า ราวกับอีกฝ่ายยืนรออยู่หลังประตูนานแล้ว