ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมืองหลงเหมินก็ปรากฏขึ้นในสายตา
เมืองนี้รกร้างกว่าที่พวกเขาคาดไว้มาก
ถนนว่างเปล่า บนพื้นมีเศษกระจกแตกกับคราบเลือดแห้งกรังเกลื่อนอยู่
อาคารสองข้างทางส่วนใหญ่ประตูหน้าต่างพังเสียหาย ผนังด้านนอกของบ้านบางหลังมีเถาวัลย์ที่ไม่รู้จักเลื้อยปกคลุมไปทั่ว
กลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
หลี่เว่ยกั๋วกวาดตามอง “มีไม่มาก ราวยี่สิบถึงสามสิบตัว กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในเมือง”
“แยกกันจัดการ” หลินโม่ชักดาบสายฟ้าออกจากฝัก
ทั้งเจ็ดคนแบ่งเป็นสามกลุ่ม หวังเฉียงกับหวังชิงเหยียนอยู่กลุ่มเดียวกัน รับผิดชอบทางเหนือของเมือง
หลินโม่กับหลี่อวี่ฉิงอยู่กลุ่มเดียวกัน รับผิดชอบทางใต้ของเมือง
หลี่เว่ยกั๋ว หลี่อวี่ซี และหลิวหยางอยู่กลุ่มเดียวกัน รับผิดชอบถนนสายกลางของเมือง
หลี่อวี่ซีฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว แม้พลังจิตจะยังไม่กลับมาเต็มที่ แต่การเสริมพลังให้กับอาวุธและรักษาบาดแผลเล็กน้อยก็ไม่เป็นปัญหา
“อีกยี่สิบนาทีมาเจอกันที่ใจกลางเมือง” หลี่เว่ยกั๋วบอก
ทั้งสามกลุ่มออกเดินทางพร้อมกัน
หลินโม่กับหลี่อวี่ฉิงเดินลึกเข้าไปตามถนนทางใต้
ความสามารถในการมองเห็นในความมืดช่วยให้เขามองเห็นทุกรายละเอียดรอบตัวได้อย่างชัดเจน
คราบเลือดบนพื้น รอยข่วนบนกำแพง เสื้อผ้าและสัมภาระที่กระจัดกระจาย... สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ ต่อกันเป็นภาพในสมองของเขา ราวกับจิ๊กซอว์ เผยให้เห็นเหตุการณ์ในวันที่ความประหลาดปรากฏขึ้น
ความตื่นตระหนก ความโกลาหล ความสิ้นหวัง
ทันใดนั้น ผีศพตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากร้านอาหารริมถนน ร่างดำสนิท หลังค่อม ดวงตาขุ่นมัวจ้องหลินโม่เขม็ง