ตอนที่ 29 แขกผู้มาเยือนยามราตรี
“นายท่าน ข้างหน้ามีรถ รถเยอะมาก!”
เสียงของเสี่ยวหลิงดังมาจากบริเวณแผงหน้าปัด น้ำเสียงตื่นเต้นแบบที่เด็ก ๆ มักเป็นเมื่อพบสิ่งแปลกใหม่
หลินโม่มองออกไปผ่านกระจกหน้ารถ
ลานหน้าที่พักมีรถจอดอยู่สิบกว่าคัน
ทั้งรถกระบะ รถตู้ และรถเอสยูวี ตัวถังเปื้อนโคลนกับคราบเลือดแห้งกรังสีดำ บางคันมัดถังน้ำมันกับยางรถไว้บนหลังคา
มีคนอยู่
และไม่ใช่แค่สามห้าคน แต่เป็นขบวนรถทั้งกลุ่ม
“จอด” หลินโม่สั่ง
เสี่ยวหลิงเหยียบเบรกอย่างนุ่มนวล หยุดรถห่างจากลานที่พักราว 50 เมตร พอดีกับตรงหัวมุมถนนสายหลัก
“มีอะไรหรือ?” หลี่อวี่ฉิงหันกลับมาจากเบาะหน้า มือขวาวางบนด้ามดาบน้ำแข็งแล้ว
“มีคนอยู่ในเมือง” หลินโม่มองผ่านความมืดสลัวไปยังลานที่เต็มไปด้วยรถ “จำนวนไม่น้อย แถมยังมีอาวุธด้วย”
หลี่อวี่ซีขยับเข้าไปชิดหน้าต่าง หรี่ตามองออกไป แต่ก็มองอะไรไม่ชัด
หวังเฉียงโน้มตัวมาจากเบาะหลัง “มีกี่คน?”
“อย่างน้อยสิบกว่าคน” ความสามารถในการมองเห็นในความมืดทำให้หลินโม่ได้เปรียบอย่างมาก
“พวกนั้นมีปืน ผมเห็นปืนไรเฟิลประจำการอย่างน้อยสามกระบอก”
“ปืนงั้นเหรอ?” หวังเฉียงแค่นเสียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ของแบบนั้นใช้กับผีศพไม่ได้ แต่เอาไว้ขู่คนก็พอไหว”
“อย่าประมาท” เสียงหลี่เว่ยกั๋วดังมาจากเบาะหลัง “ทีมที่รอดมาถึงตอนนี้ ไม่มีทีมไหนธรรมดา”
ภายในรถเงียบไปสองวินาที
หลินโม่เปิดประตูรถแล้วลงไปก่อน
หลี่เว่ยกั๋ว หวังเฉียง หวังชิงเหยียน สองพี่น้องหลี่อวี่ฉิงกับหลี่อวี่ซี และหลิวหยางทยอยลงจากรถ
ทั้งเจ็ดคนเดินเท้ามุ่งหน้าไปยังที่พัก ส่วนเสี่ยวหลิงขับรถออฟโรดตามหลังมาในระยะห่างราว 30 เมตร
พอเดินถึงขอบลานหน้าที่พัก ยามของอีกฝ่ายก็พบพวกเขาแล้ว
“หยุด! พวกแกเป็นใคร?”
เสียงชายห้าวดังมาจากหลังรถกระบะ ตามด้วยเสียงขึ้นลำกล้องปืน
หวังเฉียงแค่นเสียงเย็นชาแล้วก้าวไปข้างหน้า