หลินโม่ลืมตาขึ้น ฟ้ายังไม่สว่าง
แสงยามเช้าสีหม่นลอดผ่านช่องว่างระหว่างเมฆลงมา พอให้มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ราง ๆ
พื้นในปั๊มน้ำมันร้างปกคลุมด้วยกรวดและวัชพืชแห้งตาย กลิ่นสนิมผสมกลิ่นอับชื้นฉุนกึกตลบอบอวลในอากาศ
เมื่อคืนพวกเขาตั้งค่ายพักกันที่นี่
หลี่อวี่ซียังหลับอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
หลินโม่ลุกขึ้นนั่ง บิดคอที่แข็งตึงไปมา
ภาพตอนหนีออกจากวัดชิงซานเมื่อวานยังฉายวนอยู่ในหัว
เส้นเนื้อสีแดงที่ขยับยุกยิกอยู่ใต้ผิวหนัง ดวงตาดำสนิทไร้ตาดำ และพระพุทธรูปทองคำองค์นั้น
รวมถึงคนอีกยี่สิบกว่าคน
เหล่าจาง จ้าวเถี่ยจู้ และผู้รอดชีวิตที่ร่วมทางกับพวกเขา ฝ่าฟันฆ่าฟันมาตั้งแต่เมืองเถาฮวาจนถึงเมืองชิงสือ ไม่มีใครหนีรอดมาได้เลย
หลินโม่กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
“ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงของหลี่เว่ยกั๋วดังมาจากทางเข้าปั๊มน้ำมัน
เขานั่งยอง ๆ อยู่บนก้อนหิน ในมือถือแผนที่ที่เริ่มสึกหรอ ตรงลานโล่งเบื้องหน้ามีแครกเกอร์อัดแท่งหลายชิ้นกับน้ำแร่สองขวดวางอยู่
หลินโม่เดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างเขา
“เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยเหรอ?”
“นอนไม่หลับ” หลี่เว่ยกั๋วยื่นแครกเกอร์ชิ้นหนึ่งให้
หลินโม่รับมาแล้วกัดคำหนึ่ง
“เมื่อคืนฉันคิดอยู่ทั้งคืน”
หลี่เว่ยกั๋ววางแครกเกอร์ลง กดเสียงให้ต่ำ ราวกับกลัวจะปลุกคนอื่นให้ตื่น
“พระองค์นั้น อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ระดับลำดับ 3 หรืออาจถึงลำดับ 4 เลยก็ได้”
หลินโม่ชะงักขณะเคี้ยว
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า
“น่าจะไม่ถึงลำดับ 4 ถ้าเป็นลำดับ 4 เมื่อวานพวกเราคงหนีไม่รอด เกราะคุ้มครองแสงศักดิ์สิทธิ์ของหลี่อวี่ซีไม่มีทางลดทอนแสงสีทองนั่นได้”
ช่องว่างระหว่างลำดับ 2 กับลำดับ 4 ไม่ใช่สิ่งที่จะข้ามผ่านได้ด้วยความสามารถเพียงอย่างเดียว
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง คนอื่น ๆ ก็ทยอยตื่น
หวังเฉียงเป็นคนสุดท้ายที่ตื่น
ตอนเขามุดออกจากรถ การเคลื่อนไหวเชื่องช้ากว่าปกติมาก ร่างสูงเกือบ 2 เมตรดูอ่อนระโหยโรยแรง