เช้าตรู่วันถัดมา
หลินโม่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยกลิ่นหอมของโจ๊ก
หลี่อวี่ซีจุดไฟเรียบร้อยแล้ว โจ๊กข้าวในหม้อเดือดปุด ๆ
กลิ่นเค็มหอมของเนื้อหมักเคล้ากับกลิ่นข้าว ลอยอวลไปทั่วอากาศยามเช้า
หลี่อวี่ฉิงนั่งยองอยู่ข้างหม้อ ใช้ทัพพียาวคนโจ๊กไม่ให้ติดก้นหม้อ
หลินโม่ลุกขึ้นนั่ง ขยับคอที่แข็งตึงเล็กน้อย
“ตื่นแล้วเหรอ? โจ๊กใกล้เสร็จแล้ว” หลี่อวี่ซีโยนกิ่งไม้แห้งเข้าไปในกองไฟ
หลินโม่ขานรับในลำคอ ก่อนลุกขึ้นเดินไปยังขอบลาน มองไปทางโรงแรมอยู่หลายวินาที
ทางค่ายของหลี่มู่ก็มีควันไฟลอยขึ้นมาเช่นกัน
บางคนยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟเพื่อทำอาหาร บางคนกำลังเติมน้ำมันให้รถ อีกหลายคนกำลังจัดเสบียง ดูท่าทางเตรียมออกเดินทางเหมือนกัน
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ
“หลินโม่ คนของหลี่มู่มาบอกว่าอยากทำข้อตกลงกับเรา”
“ข้อตกลง?”
“ข้อตกลงอะไร?”
“อาวุธ”
หลี่เว่ยกั๋วกล่าว “อาวุธส่วนใหญ่ของพวกเขาเก็บมาจากซากปรักหักพัง คุณภาพคละกันไป บางเล่มคมดาบบิ่นแล้ว
พวกเขาอยากเอาเสบียงมาแลกอาวุธสักหน่อย”
หลินโม่ไม่ตอบ เขาคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
อาวุธนั้นเขาผลิตได้
ไม่ต้องใช้วัสดุหายาก แค่โลหะธรรมดาก็พอ
แม้เมืองหลงเหมินจะไม่ใช่เมืองอุตสาหกรรมสำคัญ แต่รถที่ถูกทิ้งไว้ เหล็กก่อสร้าง และแผ่นเหล็กมีอยู่ทุกหนแห่ง
“ได้ แต่ผมจะคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง” หลินโม่กล่าว
หลี่เว่ยกั๋วพยักหน้า “ผมก็คิดแบบนั้น”
หลินโม่ลุกขึ้น เดินไปทางลานหน้าโรงแรม
หลี่เว่ยกั๋วเดินตามหลัง ส่วนหลี่อวี่ฉิงกับหลี่อวี่ซีก็ตามมาด้วย
หวังเฉียงอยู่เฝ้าค่าย หวังชิงเหยียนกับหลิวหยางก็รออยู่ที่เดิม เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน
หลี่มู่รออยู่ริมลานแล้ว
ข้างกายเขามีฟางอวิ๋นกับซูหว่านยืนอยู่ ผู้หญิงที่มัดผมหางม้าต่ำคนนั้น หลินโม่เพิ่งรู้ตอนนี้ว่าลำดับของเธอคือ นางเงือกปีศาจ