ทุกคนกลับถึงค่าย
ทั้ง 11 คนที่เฝ้าอยู่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหว จึงพากันกรูเข้ามา
ตอนแรกพวกเขาแค่สงสัย ต่อมาก็เริ่มกระวนกระวาย สุดท้ายความรู้สึกทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
เข้าไป 32 คน กลับออกมาเพียง 16 คน หายไปถึงครึ่งหนึ่ง
“หัวหน้าหลี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมคนถึงหายไปตั้งเยอะ?”
หญิงชราผมขาวโพลนถามเสียงสั่น สายตากวาดมองฝูงชนอย่างร้อนใจ
“หัวหน้าหลี่ หู่จื่ออยู่ไหน? ทำไมเขาไม่กลับมาด้วย?”
ชายวัยกลางคนในชุดลายพรางพุ่งเข้ามาคว้าแขนหลี่เว่ยกั๋ว ดวงตาแดงก่ำราวกับจะมีเลือดไหลออกมา
ไม่มีใครตอบ
ความเงียบโหดร้ายยิ่งกว่าคำตอบใด ๆ
“ลูกแม่!”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังมาจากด้านหลังฝูงชน
หญิงคนหนึ่งทรุดนั่งลงกับพื้น ยกมือทั้งสองปิดหน้า ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ผู้คนเริ่มตะโกนเรียกชื่อกันมากขึ้น
“พี่หลิวล่ะ? พี่หลิวไปไหนแล้ว?”
“สามีฉันล่ะ? ใครเห็นสามีฉันบ้าง?”
ทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อ สีหน้าของผู้รอดชีวิตก็ซีดเผือดลงอีกระดับ
ไม่มีใครขานรับ เพราะคนเหล่านั้นไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
หลินโม่พิงตัวรถ บิดเปิดขวดน้ำแล้วกระดกดื่มไปสองสามอึก
เขามองผู้คนที่ร่ำไห้ ซักถาม และแตกสลาย แต่ในใจไม่ได้รู้สึกสะเทือนมากนัก
ไม่ใช่เพราะเลือดเย็น
แต่เพราะในวันสิ้นโลก เขาเห็นเรื่องแบบนี้มามากเกินไปแล้ว
เมื่อเดือนก่อน เขายังเศร้าใจกับการตายของคนแปลกหน้าอยู่เลย