บทที่ 10 กับดัก: ดอกท้อสีเลือด
หลี่เว่ยกั๋วยืนอยู่บนเนินดิน สายตากวาดไปมาระหว่างเมืองเถาฮวากับขบวนรถ
หวังเฉียงรอจนหมดความอดทนแล้ว “หัวหน้า ตกลงจะเอายังไง จะเข้าไปหรือเปล่า?”
หลี่เว่ยกั๋วไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองเหล่าผู้รอดชีวิตที่ทยอยมารวมตัวกันด้านหลัง
43 คน
นี่คือคนทั้งหมดที่มีอยู่ในขบวนรถตอนนี้
“ทุกคน มารวมกัน” เสียงของหลี่เว่ยกั๋วไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางพื้นที่รกร้างอันว่างเปล่า
ฝูงชนขยับตัววุ่นวายเล็กน้อย ก่อนจะทยอยเข้ามารวมกลุ่มกัน
ทุกคนมีสีหน้าเหมือนกัน ทั้งปรารถนาและหวาดกลัว
หลี่เว่ยกั๋วพูดเข้าเรื่องทันที “ข้างหน้าคือเมืองเถาฮวา ในเมืองมีปั๊มน้ำมัน มีเสบียง แต่ก็มีสิ่งประหลาดอยู่ด้วย”
“ใครจะเข้าไปให้ยืนทางซ้าย ใครจะอยู่ต่อให้ยืนทางขวา”
ความเงียบดำเนินไปเพียงสองวินาที
ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราครึ้มคนหนึ่งเป็นคนแรกที่เดินไปทางซ้าย “ผมเข้าไป ไม่มีเสบียง ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี”
คำพูดนั้นราวกับผลักโดมิโนตัวแรกให้ล้มลง
“ผมไปด้วย”
“ผม... ผมขออยู่ต่อดีกว่า”
“เข้าไป! มากที่สุดก็ตายเท่านั้นแหละ”
ฝูงชนเริ่มแยกเป็นสองกลุ่ม
คนส่วนใหญ่เลือกเข้าเมือง ส่วนคนที่อยู่ต่อมีไม่ถึงสิบคน ส่วนมากเป็นคนชรากับคนบาดเจ็บ
หลินโม่สังเกตเห็นว่าแววตาของหนุ่มสาวไม่กี่คนที่เลือกอยู่ต่อวอกแวก หากจะพูดให้ถูก พวกเขาไม่ได้อยาก “เฝ้ารอ” แต่อย่างใด แค่กลัวตายเท่านั้น
แต่เขาไม่ได้เปิดโปง
ใคร ๆ ก็กลัวตาย
หลี่เว่ยกั๋วนับจำนวนคน “เข้าเมือง 32 คน อยู่ต่อ 11 คน”
หลี่เว่ยกั๋วลดเสียงลง “หวังเฉียง หวังชิงเหยียน หลินโม่ ให้หาเบนซินก่อน เสบียงอาหารตอนนี้ยังพอประทังได้อีกหลายวัน”
หลินโม่พยักหน้า
หลี่อวี่ฉิงกับหลี่อวี่ซีจับหน้าไม้แน่น
ทั้งสามเดินตามขบวน ก้าวเข้าสู่เมืองเถาฮวา
ถนนที่มุ่งเข้าเมืองเป็นถนนลาดยางสองเลน สภาพยังพอใช้ได้ มีเพียงรอยแตกประปรายที่หญ้าป่าขึ้นแทรกออกมา
สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นท้อ
ดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง กลีบดอกสีชมพูปนขาวซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ จนกิ่งโน้มลง
กลีบดอกไหวเบา ๆ ตามสายลม บางครั้งก็ร่วงลงมาสองสามกลีบ หมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะตกลงบนถนน
เงียบเกินไป