ริมฝีปากและฟันยังหลงเหลือรสหวานหอมของกุหลาบ
ฉินชวนฉือกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกเคลื่อนไหว เขาเลียเขี้ยวตัวเอง
ความร้อนรุ่มและความพลุ่งพล่านภายในกาย ได้รับการปลอบประโลมจากการสัมผัสสั้น ๆ ครั้งนั้น
แต่ไม่เคยพอ
นี่เป็นเพียงการดื่มยาพิษดับกระหาย กลับยิ่งกระตุ้นความปรารถนาที่ลึกซึ้งกว่า
การจะสงบลงอย่างสมบูรณ์ ต้องการอะไรที่รุนแรงกว่านี้
ฉินชวนฉือมีแววตาดำมืด จ้องมองเงาร่างที่ขดตัวตัวอย่างน่าสมเพชบนพื้น
ความเจ็บแสบร้อนบนแก้มยังคงอยู่ เตือนให้เขารู้ถึงการกระทำอันหาญกล้าของคนตรงหน้า
ฉู่ยี่ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว สติพร่าเลือน รู้สึกเพียงผิวหนังด้านหลังคอเหมือนถูกเหล็กร้อนนาบ ทั้งเจ็บและทรมาน!
สัญชาตญาณยกมือขึ้น อยากสัมผัสต้นตอความเจ็บปวด
แต่ทันทีที่แตะ ก็เจ็บจนทนไม่ได้ มือหดกลับทันที ลำคอส่งเสียงครวญคราง เจือปนด้วยเสียงสะอื้น
"อือ..."
เสียงนี้เล็ดลอดเข้าไปในหูของฉินชวนฉือ เขาสูดลมหายใจลึก สะกดกลั้นความโกรธที่ถูกต่อย
ฉินชวนฉือย่อตัวลง
นิ้วเรียวยาวเป็นข้อ ๆ ยื่นออกมา ปิดทับดวงตาที่สั่นไหวอย่างไม่สงบของฉู่ยี่
สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือ แฝงด้วยกลิ่นหิมะบาง ๆ
ฉู่ยี่ต้องพรวดดำต่อหน้าต่อตา ความหวาดกลัวที่ถูกพรากการมองเห็นท่วมท้นเขาในพริบตา
เขาราวกับแมวป่าตื่นตระหนก เริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงทันที ร่างกายเกร็งแข็ง ยกมือขึ้นก็เป็นศอกกระแทก!
ครั้งนี้ ฉินชวนฉือเตรียมพร้อมแล้ว
แววตาเขาเย็นวาบ มืออีกข้างไวปานสายฟ้า คว้าจับข้อศอกที่ฟาดเข้ามาของฉู่ยี่ไว้ได้อย่างแม่นยำ
แต่เดิมฉู่ยี่ก็มีแรงมหาศาล แรงปะทะทำให้แขนของฉินชวนฉือชาไปหมด
ชั่วขณะต่อมา กลิ่นหิมะที่เย็นเฉียบเสียดกระดูกก็โอบล้อมฉู่ยี่ไว้!