"นี่นายต่อยคนอื่นด้วย!"
เสียงของโจวอู๋ดังลั่นขึ้นมาทันที
ฉู่ยี่สะดุ้งกับปฏิกิริยาเกินจริงของอีกฝ่าย กระพริบตามองหน้าโจวอู๋ที่แทบบิดเบี้ยว
"ก็... ใช่แล้ว ไม่เห็นต้องถึงขนาดนั้นเลยมั้ง?" เขารู้สึกงง ๆ "เดี๋ยวผมไปขอโทษเอง แย่สุดก็ให้เขาต่อยคืนก็ได้"
สีหน้าของโจวอู๋กระตุกยิก ๆ แววตาที่มองฉู่ยี่ซับซ้อนจนยากจะอธิบาย
สุดท้ายเขาก็หัวเราะแห้ง ๆ สองที
"ฮะ ฮ่าฮ่า... ใช่ ผมตื่นเต้นเกินไปเอง เดี๋ยวผมช่วยสืบให้"
สืบบ้าอะไรกัน! เขาอยากจะลบความทรงจำตัวเองเดี๋ยวนี้เลย!
ฉู่ยี่พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้พฤติกรรมแปลกประหลาดของโจวอู๋อีก
โจวอู๋กระแอมเสียงดัง แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง: "แฮ่ม เรื่องนั้นนะ นายช่วงรัทน่ะต้องรีบรายงานด้วย ขอลางานได้เลย ดูสภาพนายเหมือนใกล้ตายอยู่แล้วนั่น วันนี้ก็พักไปเถอะ"
คำพูดนี้ทำให้ฉู่ยี่คิดขึ้นได้
"งั้นเหรอ ดีเลยครับ ผมจะได้ไปโรงพยาบาลพอดี"
"โรงพยาบาล?"
โจวอู๋ทำหน้าตกใจ สายตาพุ่งไปยังท่อนล่างของฉู่ยี่โดยไม่ได้ตั้งใจ
ฉู่ยี่กำลังจะอ้าปากอธิบาย ก็เหลือบเห็นสายตาพิกลนั่นพอดี เลยก้มมองกางเกงตัวเองตามบ้าง
สะอาดดี ไม่มีอะไรน่าอาย
ฉู่ยี่ถอนหายใจโล่งอก "มีอะไรหรือเปล่า?"
"เปล่า! ไม่มีอะไร!" โจวอู๋รีบเบนสายตากลับ ฉีกยิ้มกว้าง แถมยังชูนิ้วโป้งให้ "ใหญ่มาก!"
เส้นเลือดบนขมับฉู่ยี่ปูดขึ้นมา เขาพูดไม่ออก
อะไรของเขากัน?
เขาพบว่าเช้านี้สมองของรูมเมตเหมือนเดินไม่ตรงทาง เลยเอ่ยอย่างหมดความอดทนพลางชี้ไปที่ต้นคอของตัวเอง