รอยยิ้มตื่นเต้นบนใบหน้าโจวอู๋ค่อย ๆ หุบลง แข็งค้าง
เขากะพริบตาปริบ ๆ สมองเหมือนจะช็อตไปชั่วขณะ
"หะ?"
ในห้องเงียบสงัดราวกับมีแต่ความตาย มีเพียงเสียงแผ่วเบาจากช่องแอร์ที่ดังขึ้น
ฉู่ยี่กระตุกมุมปากเล็กน้อย แววตาฉายแววผิดหวัง น้ำเสียงเบาหวิว
"เป็นฉันเองที่ไม่ดี ไม่มีความสามารถพอจะให้สิ่งที่เขาต้องการได้"
โจวอู๋เลียริมฝีปากแห้งผาก คราวนี้ไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว
ตอนนี้เขาอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อห้านาทีก่อน เพื่อตบหน้าตัวเองที่ช่างสงสัยเสียเหลือเกิน
ปากนี่มันถึงได้เสียจริง ๆ เล่า?
เรื่องของผัวเมียเขา จะไปอยากรู้อยากเห็นทำไม?
ดูท่าทางของฉู่ยี่ตอนนี้สิ ชัดเจนว่ายังทำใจไม่ได้ นี่มันจี้ใจดำเขาเข้าเต็ม ๆ!
ถึงกระนั้น ในใจเขากลับมีความคิดชวนตายอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง: ทำไมล่ะ? ทำไมถึงต้องหย่า?
ยังดีที่เขากล้ำกลืนคำถามที่เหมือนรนหาที่ตายนั่นกลับลงคอไปได้
ฉู่ยี่มองออกว่าเขากระอักกระอ่วน กลับยิ้มบาง ๆ ให้
"นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีงาน"
พูดจบ เขาก็ไม่มองโจวอู๋อีก หันหลังพลิกตัวนอนหันหลังให้ เหลือไว้เพียงแผ่นหลังให้อีกฝ่าย
โจวอู๋มองแผ่นหลังนั้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สีหน้ายากจะบรรยาย
"อะแฮ่ม..."
เขากระแอมแห้ง ๆ กลั้นอยู่นาน กว่าจะบีบบังคับคำพูดไม่เข้าเรื่องออกมาได้
"คนต่อไปดีกว่าเสมอ... นายนี่หล่อขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงหรอก..."
พูดออกไปแล้ว โจวอู๋ก็อยากตาย
อ้า ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย...
เขาหงุดหงิด ขยี้ผมเกรียนตัวเอง แล้วสุดท้ายก็เลือกเงียบ ยกมือขึ้น "เผียะ" ปิดไฟหัวเตียง
ความมืดปกคลุมทั่วทั้งห้อง
ฉู่ยี่หลับตาลง ขนตาแผ่วเบาสั่นไหวในความมืด
นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาพูดคำว่า "จะหย่ากับไป๋จือฉี" ออกไปให้ใครฟัง
รู้สึกแย่กว่าที่คิดไว้มาก
หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ความรู้สึกผ่อนคลายที่อุตส่าห์สะสมไว้ ในชั่วขณะนี้ร่วงหล่นสู่หุบเหว แตกสลายไม่เหลือซาก
หัวใจเจ็บร้าวรวดร้าวไม่หยุด