คุณหวังเผยรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงการวางแผนทุกอย่างไว้ในมือ
“พวกนายรู้จักจางเหล่าไต้ไหม”
เขาดูมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
“อดีตนักเลงใหญ่ชื่อดังในวงการ แต่ตอนนี้วางมือไปแล้ว เอ่ยชื่อไปพวกนายคงไม่รู้จักหรอก แต่ตอนฉันหนุ่ม ๆ ย่านโคมแดงทั้งหมดเป็นเขตอิทธิพลของเขา ฉันเคยร่วมงานกับเขามาตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ก็พอมีเส้นสายอยู่บ้าง”
ที่เขาพูดเช่นนี้ ต้องการสื่ออะไรก็ชัดเจนอยู่ในตัว
ย่านโคมแดง
ทุกวันนี้พอเอ่ยสามคำนี้ออกมา หลายคนก็มักนึกถึงคำ ๆ หนึ่ง — จน
แต่ถ้าย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ทุกคนจะนึกถึงอีกคำหนึ่งมากกว่า — ระส่ำ
แล้วจางเหล่าไต้แห่งย่านโคมแดงนั้นคือใครกัน?
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นใช้เวลาเพียงวินาทีเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้ง แววตาที่มองคุณหวังพลันเปลี่ยนไป
คุณหวังรับรู้ถึงความหวาดหวั่นที่ปะปนอยู่ในสายตาของผู้คนรอบข้าง รู้สึกสะใจจนแทบพองฟู ส่งเสียงเหยียดในลำคอ ก่อนจะกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง
“เฮอะ! คนหนุ่มอวดดีไม่รู้จักสูงต่ำ วัน ๆ เอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นอัลฟ่าก็จะทำอะไรก็ได้งั้นหรือ?”
“ถ้าเป็นเมื่อห้าปีก่อน เขามีแต่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากฉัน! ครั้งนี้ฉันสั่งสอนเขา ก็เพื่ออนาคตที่ดีของเขา เขาต้องขอบคุณฉันด้วยซ้ำ!”
ทันทีที่พูดจบ
“ปัง!”
ประตูห้องส่วนตัวถูกถีบกระเด็นเปิดกว้าง!
โจวเคอพาคนกลุ่มหนึ่ง บุกเข้ามาด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวดุดัน
สายตาของเขากวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่คุณหวังซึ่งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน
เมื่อถึงหน้าประตู เขาก็ได้ยินประโยคสุดท้ายที่คุณหวังพูดจาโอหังไร้เทียมทาน รู้สึกว่านี่มันพวกโง่พันธุ์แท้ชัด ๆ