การเคลื่อนไหวของฉู่ยี่ชะงักไปเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองผ่านตรอกไปยังต้นเสียง
ท่ามกลางฝูงชน ร่างของคนที่เป็นหัวหน้าเดินนำหน้ามาสองสามก้าว แสงไฟถนนสลัวๆ สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้าเขา
สายตาของฉู่ยี่หยุดอยู่บนใบหน้านั้นไม่กี่วินาที
ไม่มีภาพจำ
"คุณคือใคร"
คนคนนั้นได้ยินดังนั้นก็เผลอเกาหน้า สายตาเหลือบไปเห็นถุงมือดำที่ฉู่ยี่สวมอยู่แล้ว รูม่านตาก็กระตุกวาบ
ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันไปโบกมือให้พรรคพวกด้านหลังพลางตวาดด้วยความโกรธ
"ทำอะไรกัน ทำอะไรกัน! พวกแกจะทำอะไรกันนักหนา"
"รีบๆ วางอาวุธในมือให้หมดเดี๋ยวนี้"
"ไอ้พวกไร้หัวคิด! ตาถั่วกันหมดแล้วรึไง! ดูไม่ออกหรือ! นี่พี่อี้! พวกแกบ้าไปแล้วเรอะ!"
ฟังคำด่าของเขา เหล่าอันธพาลที่อยู่ข้างหลังพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
พี่อี้?
ไม่น่าใช่หรอก?
พวกเขามีข้อกังขาในใจ แต่คำสั่งของหัวหน้าใหญ่ก็ต้องเชื่อฟัง หลังจากเกิดเสียงดังครึกโครมพักหนึ่ง ท่อเหล็ก กระบองไม้ก็ถูกโยนลงพื้นจนหมด
ต่างคนต่างชะเง้อมอง แอบเหลือบไปยังร่างสูงใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในตรอก เบิกตากว้างพยายามจะมองให้ชัด
ในตรอกนี้มืดจนมองไม่เห็นหน้ากันนะ
ฉู่ยี่?
จริงหรือเปล่า ไม่น่าจะซวยขนาดนั้นหรอกนะ?
คนที่เป็นหัวหน้าเห็นว่าทุกคนเชื่อฟังดี ก็แอบถอนใจอย่างโล่งอก
เขารีบยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง หัวเราะแหะๆ สองที แล้ววิ่งพรวดมาอยู่ตรงหน้าฉู่ยี่ ล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบออกมามวนหนึ่งยื่นให้