ฉู่ยี่ลุกขึ้นยืน
เขาหันหน้า มองชายที่นั่งริมหน้าต่างเป็นครั้งสุดท้าย
นอกจากเสียงหัวเราะเยาะที่มีความหมายคลุมเครือนั้นแล้ว ฉินชวนฉือก็ไม่มีท่าทีใด ๆ อีกเลย
คนผู้นี้ยังคงอยู่ในท่าเดิมตอนที่ฉู่ยี่เพิ่งเข้ามา เงียบขรึม สง่างาม
เมื่อเห็นว่าฉินชวนฉือไม่มีทีท่าจะพูดอะไร ฉู่ยี่ก็รู้สึกโล่งใจ
"เช่นนั้น ผมก็ไม่รบกวนคุณชายแล้ว" เขาพูดเสียงเบา ตามมารยาท
ไม่มีเสียงตอบรับ
ฉู่ยี่ไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัวอีก หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที
"คลิก"
ประตูปิดลง ตัดขาดโลกสองใบออกจากกัน
ภายในห้อง ฉินชวนฉือขยับตัวในที่สุด
เขายกกาแฟขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
ของเหลวขมเลื่อนลงคอ แต่ไม่อาจระงับฟีโรโมนที่พลุ่งพล่านภายในร่างได้
เขาเบือนหน้าหนี ผ้าพันแผลปิดแก้มซ้ายไว้
"แผ่นปะ" ที่ขัดเขินนี้ ทำลายความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของเขา เพิ่มความประหลาดให้กับความเย็นชาและสง่างามนั้น
หมอประจำบ้านก้มหน้าลงอย่างรู้จังหวะ ไม่กล้ามองมากเกินควร
"เป็นอย่างไรบ้าง" ฉินชวนฉือเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "เมื่อไหร่จะทำเครื่องหมายได้"
จิตใจของหมอประจำบ้านรัดรึง
"คุณฉู่ตอนนี้… ร่างกายเขายังปรับตัวเข้ากับฟีโรโมนของคุณได้ต่ำมาก ต่อมกลิ่นจึงต่อต้านอยู่ตลอด เกิดปฏิกิริยาทางลบ"
เขาเลือกสรรถ้อยคำ พูดด้วยความระมัดระวัง
"อาจจะ… ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย"
คิ้วของฉินชวนฉือขมวดแน่น น้ำเสียงเย็นชืดลง
"สักหน่อย นี่นานแค่ไหน"
หัวใจของหมอประจำบ้าน "หล่นวูบ" ศีรษะก้มต่ำลงไปอีก
"ประมาณ… สามเดือน"
สิ้นเสียง เขารีบชำเลืองมองสีหน้าของฉินชวนฉือแวบหนึ่ง