เถาหงเลิกคิ้ว
ในย่านโคมแดง นามบัตรน่ะไม่ใช่ของที่จะเห็นกันบ่อยนัก
เธอรับมา ก้มหน้ามอง
เมื่อสายตาตกลงไปเห็นชื่อ "ฉินชวนฉือ" ที่อยู่บรรทัดล่างสุด นิ้วที่หนีบนามบัตรอยู่ก็กำแน่นขึ้นทันที
แววตาของเถาหงสั่นไหว
ฉินชวนฉือ...
ชื่อนี้คนส่วนใหญ่อาจไม่คุ้นหู แต่สำหรับเธอที่เพิ่งถูกคนใหญ่คนโตคนนี้พุ่งเป้าจัดการธุรกิจของเธอเมื่อไม่นานมานี้ จะไม่รู้จักได้ยังไง
เธอหันไปมองฉู่ยี่ที่อยู่ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว
ไอ้หนูนั่นเมื่อกี้ยังอาละวาดบ้านแตกอยู่เลย มาตอนนี้กลับเงียบสงบซบอยู่กับอัลฟ่าสองคนนั่น หลับปุ๋ยอย่างสบายใจเฉิบ
ฉินชวนฉือไม่สนใจเถาหงอีก เดินผ่านข้างตัวเธอไป
เขาเดินไปตรงหน้าอัลฟ่าสองคนที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก แล้วช้อนตัวฉู่ยี่ที่เมาไม่ได้สติมาจากพวกนั้นอย่างง่ายดาย ดึงเข้ามาแนบข้างกาย
อัลฟ่าสองคนเห็นเถาหงไม่มีท่าทีห้ามปราม ก็เลยปล่อยให้ฉินชวนฉือทำตามใจ
แรงสั่นสะเทือนของร่างกายทำให้ฉู่ยี่ครางในลำคอเบาๆ เขาพยายามลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ในภาพเบลอๆ แลเห็นเค้าโครงใบหน้าด้านข้างที่คุ้นเคย
"...ไอ้โง่..."
เขาขมวดคิ้ว พ่นคำด่าออกมาแผ่วเบา แล้วก็จะดิ้นหนีไปอีกทาง
ฉินชวนฉือมีสีหน้าเรียบเฉย จับข้อมือเขาไว้แล้วดึงแรงๆ ครั้งหนึ่ง
ฉู่ยี่เซถลา ทั้งร่างโซซัดโซเซกลับมาอย่างควบคุมไม่ได้ ล้มพับลงบนตัวฉินชวนฉือ หัวซบไหล่เขา
เขาดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็สู้ความง่วงที่ถาโถมเข้ามาไม่ไหว หลับลึกไปในที่สุด