มองดูฉู่ยี่ โจวอู๋ก็ถอนหายใจ เอ่ยปากอย่างลำบากใจ
“เฮ้อ ผมจะบอกความจริงกับคุณก็ได้”
“ที่จริงที่ผมมาคราวนี้… เป็นเพราะผู้ช่วยเจียงมอบหมายงานให้ผม”
สีหน้าของโจวอู๋ดูเก้อเขินเล็กน้อย
“เขาให้ผม… ใช้มือถือคุณ เพิ่มเพื่อนของบอส…”
อะไรนะ?
ฉู่ยี่มองเขาด้วยสีหน้าประหลาด
หลังจากแน่ใจว่าโจวอู๋ไม่ได้ล้อเล่น ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา
โจวอู๋เห็นดังนั้น ตาก็เป็นประกาย รีบใช้มือถือส่งนามบัตรของฉินชวนฉือมาให้
ฉู่ยี่มองรูปโปรไฟล์ภูเขาหิมะในกรอบแชท ด้วยสีหน้าเรียบเฉย กดเพิ่มเพื่อน
ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
โจวอู๋ก็เป็นแค่ลูกจ้าง คนทำงานด้วยกันจะกลั่นแกล้งกันทำไม
อีกอย่างด้วยความสัมพันธ์บิดเบี้ยวระหว่างเขากับฉินชวนฉือตอนนี้ เรื่องเพิ่มเพื่อนน่ะ ยังไงก็ต้องมีสักวัน
ทำทั้งหมดนี้เสร็จ ฉู่ยี่ก็หันไปมองโจวอู๋ที่เต็มไปด้วยความโล่งอก จู่ๆ ก็ยิ้มถาม
“ถ้าผมไม่ตกลง คุณจะทำยังไง?”
สีหน้ายินดีของโจวอู๋แข็งค้าง
สายตาเขาหลุบหลีก เผยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เอ่ยอย่างตะกุกตะกัก
“เอ่อ… ผม… ผมกะว่า… ฉวยจังหวะคุณหลับ แอบเอามือถือคุณมาใช้สแกนหน้าเพื่อเพิ่ม…”
รอยยิ้มของฉู่ยี่สะอึก
ก็นึกแล้วว่าโจวอู๋จะมาโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าทำไม
…
อีกด้านหนึ่ง
ฉินชวนฉือนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ
รอยฟกช้ำสีม่วงเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาเด่นชัดเสียจนผู้ช่วยเจียงคอยชำเลืองมองอยู่บ่อยๆ
มือถือสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง
ฉินชวนฉือขมวดคิ้ว
แล้วจึงหยิบมือถือออกมา
หน้าจอแสดงคำขอเพิ่มเพื่อนใหม่
รูปโปรไฟล์เป็นท้องฟ้าโล่งว่าง ข้อความแนะนำตัวมีแค่สองคำสั้นๆ