ไม่ว่าไป๋จือฉีจะนอกใจหรือไม่ เขากับสวีหมั่งก็ต้องไปพบเหอเซี่ยงเฉินอยู่ดี
ตราบใดที่สานสัมพันธ์กับเหอเซี่ยงเฉินได้ เขาก็ไม่มีทางหนีพ้นฉินชวนฉือ
ได้ยินคำตอบนี้ ไป๋จือฉีกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
“เพราะงั้น ต่อให้ผมไม่ได้นอกใจคุณ สุดท้าย…คุณก็จะหย่ากับผมอยู่ดี”
ถึงตอนจบ ไป๋จือฉีก็ยังคงพยายามเบี่ยงเบนความผิด
ฉู่ยี่หัวเราะหึ
เขาหันหน้ามา “บางทีก็อาจจะเป็นอย่างนั้น”
“แต่ความจริงคือ… คุณไม่เหลือข้ออ้างแม้แต่ให้ผมได้โต้แย้ง”
แค่ตอบตกลงฉินชวนฉือ ทรัพยากรของบริษัทก็ล้นเหลือ ทุกคนในเมืองหลวงจะเปิดทางให้ ไฟเขียวตลอดเส้นทาง อนาคตสดใสเจิดจรัส ฉู่ยี่ต้องคิดถึงสวีหมั่ง และคิดถึงพี่น้องใต้บังคับบัญชา
มีเพียงไป๋จือฉี เขาแต่เดิมอาจเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉู่ยี่สู้กับฉินชวนฉือจนถึงที่สุด
แต่ไป๋จือฉีกลับไม่ยอมให้โอกาสเขา
ฉู่ยี่เดินจากไป เขาได้ยินเสียงร่ำไห้ปานใจจะขาดของไป๋จือฉีดังมาจากข้างหลัง แต่เขาไม่ได้หันกลับไป
ชาตินี้ เขาไม่อยากเห็นหน้าไป๋จือฉีอีกแล้ว
เช่นเดียวกัน
เขาก็ไม่อยากเห็นหน้าฉินชวนฉือ
เพราะฉะนั้นหลังจากออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ ฉู่ยี่ไม่ได้ไปหาฉินชวนฉือ
เขาเข้าร้านสะดวกซื้อก่อน ซื้อสเปรย์กำจัดฟีโรโมนหนึ่งขวดกับแผ่นแปะท้ายทอยอีกสองสามแผ่น
ปิดรอยกัดนั้นเอาไว้ แล้วฉีดพ่นจนทั่วตัว กระทั่งกลิ่นกุหลาบและกลิ่นสนซีดาร์เลือนหายไปหมด
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉู่ยี่ออกเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายไปตามถนน