สวีหมั่งมองฉู่ยี่ที่แสดงท่าที "เชื่อฟัง" เช่นนี้ ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ทันใด จึงตบต้นขาฉาด
"อ้าว ให้ตายสิความจำฉันเอ๊ย เกือบลืมไปเลย!"
"ทายซิว่าใครมา?"
ฉู่ยี่ชะงัก
"ใคร?"
สวีหมั่งหัวเราะหึๆ แล้วตะโกนไปทางประตูห้องผู้ป่วย
"เข้ามาเถอะ!"
สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็โผล่จากหลังประตูเข้ามา
ฉู่ยี่เห็นคนมา ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล
"หลี่เชี่ยน?"
เด็กหญิงในชุดนักเรียนสะอาดสะอ้าน รวบผมเป็นหางม้า เผยใบหน้าน้อยๆ ใสสะอาด
เธอมองฉู่ยี่ สายตามีแววกังวลเล็กน้อย แต่ก็ปราศจากความหวาดกลัว สบตาฉู่ยี่แล้วก็ตะโกนเสียงดังหนักแน่น
"ท่านพี่!"
สายตาฉู่ยี่เลื่อนไปที่สวีหมั่ง เป็นเชิงถาม
สวีหมั่งแบมือ ทำท่าหมดหนทาง
"เด็กนี่จะมาให้ได้ อ้อนอยู่หลายวัน"
ฉู่ยี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
สายตาเขากลับไปหยุดที่หลี่เชี่ยนอีกครั้ง
สองเดือนไม่เจอ ร่างน้อยๆ มีน้ำมีนวลขึ้นชัดเจน ไม่ใช่ท่าทางซูบผอมจวนจะปลิวเหมือนแต่ก่อน
ความสูงก็เหมือนจะทะลึ่งขึ้นมาอีกช่วง
อย่างไรเสีย การที่หนูน้อยตั้งใจมาเยี่ยมเขา เขาจะไม่พูดอะไรสักคำก็ไม่ได้
ฉู่ยี่คิดครู่หนึ่งจึงเอ่ย
"เธอสูงขึ้นแล้วนะ"
ใบหน้าหลี่เชี่ยนแย้มยิ้มสดใสในบัดดล
เธอยกมือขึ้น แล้วชี้เทียบไปมาระหว่างตัวเธอกับฉู่ยี่
"ใช่ค่ะ! เมื่อก่อนหนูสูงถึงแค่ตรงนี้ของท่านพี่ ตอนนี้มาถึงนี่แล้ว!"
ฉู่ยี่เลิกคิ้ว
หลี่เชี่ยนหันกลับไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่สะพายไหล่ลง
เธอนั่งยองๆ กับพื้น ดึงซิปเปิดออก แล้วคุ้ยหาข้างใน