ทั้งห้องผู้ป่วยเงียบกริบ
สายตาทั้งสี่คู่จับจ้องไปที่สวีหมั่งเป็นจุดเดียว!
หลี่เชี่ยนงงงัน เธอมองสวีหมั่งที่ท่าทางสบาย ๆ แล้วแอบชำเลืองไปทางฉู่ยี่ ก็เห็นฉู่ยี่ตกตะลึง หน้าตาแตกตื่น ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันเล็กน้อย
รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้าเจียงเฟิงปรากฏรอยร้าวเป็นครั้งแรก
เขายกมือที่สั่นเทาดันกรอบแว่น นัยน์ตาใต้เลนส์แวบผ่านความฉงนและตื่นตระหนก
คุณชายฉู่... มีลูกแล้ว?
นี่ นี่ในข้อมูลไม่ได้เขียนไว้หนิ!
ชั่วขณะหนึ่ง สี่คน สี่ความคิด มีเพียงสวีหมั่งที่นิสัยเซ่อซ่าเท่านั้นที่ยังตกกระไดพลอยโจน
เขาถูกสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ ในที่สุดก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างขึ้นมาอย่างล่าช้า
เขากะพริบตา มองฉู่ยี่ด้วยความงุนงง
"...มองฉันทำไมเนี่ย?"
ในความเห็นของเขา เรื่องนี้ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือ?
ฉู่ยี่พาเด็กคนนั้นกลับมา ทั้งหาข้าวให้กิน หาเสื้อผ้าให้ใส่ ตอนนี้ยังออกค่าใช้จ่ายให้เรียนหนังสืออีก
นี่มันหมายความว่าเขากำลังจะรับเลี้ยงไม่ใช่หรือ?
ฉู่ยี่มองสวีหมั่ง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสวีหมั่งถึงพูดเช่นนั้น?
แต่ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม เสียงนิ่งเรียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้างอย่างเงียบ ๆ
"ลูกของนาย?"
ในที่สุดฉินชวนฉือก็เอ่ยปาก
น้ำเสียงเขาเบามาก ราบเรียบมาก ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
ฉู่ยี่ได้ยินคำถามนี้แล้วใจหล่นวูบ เขาหันไปสบตาฉินชวนฉือ