ซุนเหมี่ยวพาฉู่ยี่ขึ้นไปชั้นบน
ในโถงทางเดินเก่า ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น ซอกมุมกำแพงกองขยะในครัวเรือนที่ส่งกลิ่นเน่าเสีย
พวกเขามาถึงหน้าประตูห้องของไอ้อ้วนที่อยู่ชั้นสี่
ทันทีที่ผลักประตูออก กลิ่นเหม็นรุนแรงกว่าก็โชยมาแตะจมูก ในห้องกองขยะเป็นพะเนิน แทบไม่มีที่ให้ย่างเท้า
คิ้วของฉู่ยี่ขมวดแน่นกว่าเดิม
ตรงมุมหนึ่งของห้องนอน เขาเห็นสิ่งที่เรียกว่า "ของตีใช้หนี้"
เด็กผู้หญิงผอมโกรกคนหนึ่ง
ฉู่ยี่มองเธอ พลันพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"…ยังเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เฮ้อ" เขาพึมพำเบา ๆ
เด็กหญิงดูอายุราวหกเจ็ดขวบ สวมชุดกระโปรงสกปรกเก่า ๆ นั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพง หวาดกลัวมองชายแปลกหน้าสองคนที่พรวดพราดเข้ามา
ได้ยินคำพูดรังเกียจของฉู่ยี่ หล่อนเหมือนถูกกระตุ้น กัดฟันกรอด ๆ แล้วกลับรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้
"หะ หนู หนูร้องเพลงเป็น… โตะ โตขึ้นจะเป็นดาราดัง… เมื่อถึงตอนนั้น หนู หนูจะใช้หนี้…" เสียงของหล่อนแหลมเล็กและเบาหวิว แถมยังสั่นเครือ แต่ในแววตากลับแฝงความดื้อรั้น เหมือนคาดเดาชะตากรรมของตัวเองไว้แล้ว
ซุนเหมี่ยวมองหล่อนอย่างประหลาดใจเล็กน้อย รู้สึกว่าเด็กนี่มีอะไรน่าสนใจ แล้วหันไปดูปฏิกิริยาของฉู่ยี่
ฉู่ยี่สีหน้าไม่เปลี่ยน ไม่ได้ตอบเด็กหญิง เพียงถามว่า "แม่ของหนูอยู่ไหน?"
เด็กหญิงชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มหงอยเหงา
"แม่… แม่ถูกพ่อขายไปแล้ว…"
เฮ้อ
ก็สมเป็นพื้นหลังเด็กในย่านโคมแดงเสียจริง เชยสุด ๆ ไร้ที่ติ