ภายในคฤหาสน์หรูหราอย่างยิ่ง ห้องโถงกว้างใหญ่ โคมระย้าคริสตัลสาดแสงอ่อนละมุน เหล่าชายหญิงในอาภรณ์งดงามถือแก้วไวน์ จับกลุ่มสองสามคน สนทนากันด้วยเสียงเบา
สวีหมั่งหน้าชื่นตาบานเพราะเรื่องดี ตั้งแต่เข้ามาก็อยากแชร์ความสะใจเมื่อครู่ให้ฉู่ยี่ฟัง แต่พอหันไป กลับเห็นฉู่ยี่ใบหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม
"เฮ้ย ไอ้นี่!" สวีหมั่งพูดอย่างหัวเสีย "หลายวันมานี้ทำหน้านิ่งในบริษัทก็พอแล้ว มาที่นี่ทำไมยังเป็นแบบนี้อีก? ร่าเริงหน่อยสิ พวกเราเป็นคนของท่านเหอนะ!"
ฉู่ยี่ได้ฟังก็เพียงส่ายหน้า "เปล่า"
สวีหมั่งชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองทางพนักงานต้อนรับที่ประตูแวบหนึ่ง แล้วอดไม่ได้ หลุดหัวเราะพรืดออกมา
เขาก้าวเข้าไป เอาแขนคล้องไหล่ฉู่ยี่แน่น
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้าบอกแล้ว หน้าตาเสี่ยวอี้ของเราน่ะไม่มีอะไรให้ติ แค่ตกแต่งเล็กน้อยก็เหมือนดาราดังเชียวนะ"
ฉู่ยี่กระตุกมุมปาก กลอกตาใส่สวีหมั่ง
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก
หลายปีก่อน ตอนฉู่ยี่ตามสวีหมั่งไปเจรจาธุระ มักถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กเลี้ยงของสวีหมั่ง
บางคนถึงขั้นนินทาลับหลัง ว่าสวีหมั่งเป็นพวกวิตถารชอบเล่นกับอัลฟ่า
แน่นอน ต่อมาคนปากมากพวกนี้ ก็ถูกฉู่ยี่จัดการจนเกือบตายด้วยน้ำมือตัวเอง
พอเขาสร้างชื่อในย่านโคมแดงจนโด่งดัง ก็แทบไม่มีใครกล้าพูดจาไร้สาระต่อหน้าเขาอีก