ฉู่ยี่จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองกลับบ้านพร้อมไป๋จือฉีได้อย่างไร
ตลอดทาง เขาใจลอย
เขาไม่อยากสงสัยไป๋จือฉี
แต่บางทีเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้มันบังเอิญเกินไป รถคันนั้น กลิ่นอายของหิมะที่ติดค้างอยู่บนกระเป๋าของไป๋จือฉีจนไม่อาจจางหาย...
ล้วนเหมือนหนามน้ำแข็งแหลมคม ทิ่มแทงใจเขาจนเจ็บปวด สะดุดตาอย่างยิ่ง
จนเขาอดใส่ใจไม่ได้
หลายครั้งที่เขาอยากพูดแต่กลับกลืนลงคอ อยากถาม แต่ไร้ซึ่งความกล้าที่จะเอ่ยปาก
จนกระทั่งกลับถึงบ้าน เปิดประตู ฉู่ยี่ทั้งคนยังคงมึนงง
"อาอี้ เป็นอะไรไป"
ไป๋จือฉีสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาในที่สุด เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ฉู่ยี่ขยับริมฝีปาก มองใบหน้าคู่รักที่เขารักสุดหัวใจตรงหน้า ทุกถ้อยคำสุดท้ายก็ติดค้างอยู่ในลำคอ
เขาฝืนยิ้มออกมา
"...ฉันหิวนิดหน่อย"
"อยากกินอะไร เดี๋ยวฉันทำให้"
ไป๋จือฉีมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ถามต่อ หันไปเปิดตู้เย็น
"งั้นก็...มะเขือเทศผัดไข่ แล้วก็ผัดผักอีกอย่าง เนื้อเมื่อวานยังกินไม่หมด อุ่นก็พอ"
"ได้"
ฉู่ยี่ตอบรับ แล้วหมุนตัวเดินเข้าครัว
ด้านหลังเขา ไป๋จือฉีมองแผ่นหลังสูงใหญ่ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้างดงามค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย
สุดท้าย กลายเป็นเส้นตรงเรียบนิ่ง
มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างกาย ค่อยๆ กำแน่นเป็นหมัด
ยามดึก
ฉู่ยี่นอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างกายแข็งทื่อราวกับก้อนหิน