ในห้องสว่างจ้า
หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานไม่ได้รูดม่านปิด แสงแดดยามกลางวันส่องทะลักเข้ามาอย่างไร้สิ่งกีดขวาง อาบทั่วทั้งห้องให้สว่างไสว
เหอเซี่ยงเฉินกับฉินชวนฉือนั่งเคียงกันบนโซฟา
สายลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้า โชยพลิ้วม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม ภาพตรงหน้างดงามราวกับฉากภาพยนตร์ที่จัดองค์ประกอบอย่างประณีต
แต่ฉู่ยี่ไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมว่าอัลฟ่าระดับสูงสุดสองคนนี้หล่อเหลาแค่ไหน
สายตาของเขาจับจ้องไปที่คนซึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้นเป็นคนแรก
คือซูจิ่น
ดูท่าแล้ว ช่วงเวลาที่อยู่ในย่านโคมแดง เขาก็ไม่ค่อยจะสบายนัก
ในรูปถ่ายเขายังดูสะอาดสะอ้านอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพอเนจอนาถ
เขาซูบผอมกว่าในรูปมาก เส้นผมเปียกชื้นแปะติดหน้าผาก เสื้อผ้าบนตัวเต็มไปด้วยรอยเท้าเปรอะเปื้อน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูก "ต้อนรับ" มาอย่างดี
เหอเซี่ยงเฉินเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกาย รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้น
"อ้าว มาแล้วเหรอ"
ซูจิ่นนี่ไม่มีกระดูกสันหลังเลย ตีแค่สองทีก็ได้แต่ครางเสียงหึ่ง ๆ เสียงยังไม่น่าฟังอีก เขาเบื่อจะแย่อยู่แล้ว
การมาถึงของสวีหมั่งและฉู่ยี่ทำให้เขาพอจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง
"พวกนายไม่เลวนี่ มีของจริง" น้ำเสียงของเหอเซี่ยงเฉินแฝงความชมเชยอย่างไม่ปิดบัง "นี่ยังไม่ถึงสองวันเลยนะ จับตัวมาได้แล้วเหรอ?!"
พูดพลางเขาใช้ศอกสะกิดฉินชวนฉือที่อยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้วถาม "เห็นไหม ดีกว่าคนของนายเยอะเลยใช่ไหม?"