เถาหงมองฉู่ยี่ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
"นี่คือน้องชายคนเดียวของฉัน"
"เขากว่าจะตั้งใจได้ก็ยากเย็น ยังอ้อนวอนฉันขนาดนั้น ในฐานะพี่สาว ฉันก็ต้องช่วยเขา"
ฉู่ยี่เข้าใจ แต่เขาไม่มีท่าทีจะถอย
"คุณรู้ใช่ไหมว่ามีคนกำลังตามหาซูจิ่น"
"รู้" เถาหงพยักหน้า แววตาฉายแววดูแคลนเล็กน้อย "มาจากเมืองหลวง ถามกันทั่วแล้ว แต่ในย่านโคมแดง แค่จะปกป้องใครสักคน ก็ยังไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉัน"
"พี่เถา"
ฉู่ยี่เอ่ยเรียกเธอขึ้นมากะทันหัน พลางหันกายเข้าหาเธอตรง ๆ
เงามืดในตรอกบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบอย่างน่าตกตะลึง
"เรื่องนี้ ต่อรองไม่ได้ คน คุณต้องส่งมอบวันนี้"
"...ผมไม่ได้ข่มขู่คุณนะ" น้ำเสียงของฉู่ยี่ทุ้มลง "ผมทำเพื่อคุณ"
ในหัวของเขาแวบผ่านใบหน้าที่ดูอ่อนโยนสุภาพ แต่แท้จริงแล้วแฝงคมมีดของฉินชวนฉือ
"เรื่องที่ไอ้หนุ่มนั่นก่อไว้ ร้ายแรงกว่าที่คุณคิดมากนัก"
"เขาหยิบของที่ไม่ควรหยิบไป คุณปกป้องเขาได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ปกป้องไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ย่านโคมแดงวุ่นวายและซับซ้อนพอจะซ่อนคนได้ก็จริง แต่ถูกจับได้ก็เป็นแค่เรื่องของเวลา"
ฉู่ยี่ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว
"ถึงตอนนั้น ตัวพี่เถาคุณจะเป็นยังไง ผมไม่รู้"
"แต่เถาลวี่ที่พาคนกลับบ้าน ตายแน่"
สามคำท้าย เขาเน้นหนักแน่นเป็นพิเศษ
สีหน้าของเถาหงเปลี่ยนไปในที่สุด