เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
ในที่สุดความเจ็บปวดนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป จนถึงระดับที่เขาพอจะทนได้
สมองที่ยุ่งเหยิงก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง
เขาค่อยๆ นึกขึ้นได้ว่า ตนเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายเพียงใด
ฉู่ยี่ใช้แขนยันขอบเตียงนุ่มๆ แล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นทีละน้อย
เขาหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีสบายอารมณ์
ในแววตาฉายแววเคียดแค้น รังเกียจ และมีประกายหวาดกลัวเล็กน้อยซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต
ฉินชวนฉือนั่งมองฉู่ยี่ตั้งแต่ตอนที่การทำเครื่องหมายสิ้นสุดลง
เมื่อเห็นฉู่ยี่ลุกขึ้นได้ในที่สุด ฉินชวนฉือก็ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา
"คุณใช้เวลาปรับสภาพไปห้าชั่วโมง"
"ดูท่า ยาจะถูกดูดซึมได้ไม่ดีนัก"
ยา?
สมองของฉู่ยี่ที่เพิ่งรู้สึกตัวเต็มที่ยังไม่ทันได้ประมวลผล
แต่ไม่นาน เขาก็เข้าใจว่า ฉินชวนฉือกำลังพูดถึงอะไร
นี่มันขนาดไม่คิดจะเสแสร้งแล้วสินะ
ริมฝีปากเขาซีดเผือด มองฉินชวนฉือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"
ฉินชวนฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย คล้ายไม่คิดเห็นด้วยกับคำพูดนั้น
เขาล้วงขวดยาเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าสูทแล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้า
"ยานี้จะช่วยให้คุณปรับตัวได้"
"กินแบบเดิมคราวหน้าจะได้ไม่เจ็บขนาดนี้"
คำพูดนั้นจุดชนวนประสาทของฉู่ยี่ขึ้นในบัดดล
โทสะพุ่งพล่าน!
ฉู่ยี่พุ่งไปข้างหน้า โบกมือกวาดขวดยาบนโต๊ะน้ำชากระเด็นตกพื้นอย่างแรง!
"ผมมันอัลฟ่านะเว้ย!"
เขาตะคอกลั่น