สิ้นเสียงพูด ฉินชวนฉือก็ลุกขึ้นยืน
ความสูง 192 เซนติเมตรนำมาซึ่งแรงกดดันมหาศาล
เขาก้าวเข้าใกล้ฉู่ยี่ทีละก้าว
ฉู่ยี่เม้มริมฝีปากแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งโดยไม่รู้ตัวจากการประชิดของอีกฝ่าย
เขาเงยหน้าขึ้น สบตาฉินชวนฉือ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันนึกว่าตอนคุณฉินจ้างฉันเป็นบอดี้การ์ด คุณคงเดาได้แล้วว่าจะมีผลลัพธ์แบบนี้”
“หรือ?”
ฉินชวนฉือยืนตรงหน้าเขาแล้ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ถึงครึ่งเมตร
“แล้วคุณเดาถึงผลลัพธ์ที่เกิดจากการกระทำของคุณหรือเปล่า?”
ฉู่ยี่สูดลมหายใจเข้าลึก
พูดตามตรง เขารู้
เขารู้ว่าหากถูกจับได้ การกระทำนี้จะต้องนำมาซึ่งการแก้แค้นของฉินชวนฉือแน่นอน
แต่สุดท้ายเขาก็ถูกความโกรธบดบังสติ เก็บความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ ปล่อยให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น
เพียงแต่ไม่คิดว่าฉินชวนฉือจะพบเร็วนัก
หมัดของฉู่ยี่กำแน่นข้างลำตัว เล็บจิกเข้าในฝ่ามือ
เมื่อเรื่องถูกเปิดโปง ฉู่ยี่ก็ยอมรับสถานการณ์ตรงหน้า
เขาไม่แคร์ว่าฉินชวนฉือจะแก้แค้นเขาอย่างไร
แต่พี่ชาย… ไม่สมควรได้รับผลกระทบจากอารมณ์ชั่ววูบของเขา
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในใจของฉู่ยี่ก็ถูกกดทับลงในชั่วขณะ