ฉินชวนฉือดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ จึงไม่ได้ใส่ใจ
“ไม่เป็นไร”
“ตั้งแต่แรก ก็ไม่ได้ต้องการให้แกเลือก”
“ฉันให้เวลาแกหนึ่งสัปดาห์สะสางเรื่องส่วนตัว หวังว่าแกจะทำเสร็จตามกำหนด”
น้ำเสียงของเขาหยุดชะงักเล็กน้อย แฝงรอยยิ้มจาง ๆ
“อย่าให้ฉันต้องช่วย”
ฉู่ยี่ขบกรามแน่น ไม่อยากอยู่ร่วมพื้นที่เดียวกับฉินชวนฉืออีกต่อไป
กำมือจับลูกบิดประตูเตรียมเปิด
แต่ประตูถูกล็อกจากด้านนอก เปิดไม่ออก ฉู่ยี่หงุดหงิดสุดขีด โดยไม่ทันคิดก็ออกแรงเขย่าลูกบิดรุนแรง
“กึก”
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
แม่กุญแจถูกปลดจากภายนอก
ฉู่ยี่ได้ยินเสียง รีบกระชากประตูออกทันที!
หน้าประตู ผู้ช่วยเจียงยังคงอยู่ในท่าปลดล็อก สีหน้าสงบนิ่ง
ข้างกายเขา เหลือเพียงโจวอู๋ผู้คุ้มกันคนเดียว ส่วนคนอื่น ๆ ไม่รู้ไปไหนกันหมด
โจวอู๋ถูมืออย่างประหม่า เมื่อเห็นฉู่ยี่พุ่งออกมาด้วยท่าทางดุดัน ใบหน้าก็ฉายแววสลดใจทันที
ห้าชั่วโมงกว่า
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน
“คุณชายฉู่”
ผู้ช่วยเจียงเก็บมือกลับ สีหน้าไม่เปลี่ยน พยักหน้าให้ฉู่ยี่เล็กน้อย
ฉู่ยี่ไม่สนใจเขา หมุนตัวเดินจากไป
เบื้องหลัง เสียงผู้ช่วยเจียงดังขึ้นอีกครั้ง
“คุณชายฉู่!”
ฉู่ยี่ทำหูทวนลม ฝีเท้าไม่หยุด
“รองเท้าของคุณครับ!”
เสียงผู้ช่วยเจียงดังขึ้นเล็กน้อย