สมองเละเทะไปหมด ความคิดทั้งหมดเชื่องช้าและติดขัด
หมอกแห่งความมืดมนในดวงตาของฉู่ยี่ค่อยๆ จางหาย รูม่านตาค่อยๆ โฟกัสอีกครั้ง
เมื่อตั้งสติได้ ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในทางเดินแสงสลัว ตรงหน้าเป็นประตูห้องส่วนตัวบานหนา
เขาชะงักไปไม่กี่วินาที ก่อนจะมองซ้ายมองขวาอย่างไม่รู้ตัว
ทางเดินว่างเปล่าไร้ผู้คน เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
เขาเงยหน้าดูป้ายที่ประตู ตรงกับห้องส่วนตัวที่เหอเซี่ยงเฉินเปิดไว้
คิ้วขมวดแน่นทันที
เกิดอะไรขึ้น?
เขาจำได้แม่น...ว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำ
คนบ้าฉินชวนฉือนั่น ใช้มือบีบต้นคอเขา...
ต้นคอ!
สีหน้าฉู่ยี่เปลี่ยนไป
ราวกับตอบสนองความทรงจำ ผิวหนังส่วนนั้นยิ่งรู้สึกตึงปูดชัดเจน พร้อมกับอาการปวดเสียดแปลบเล็กน้อย ย้ำเตือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพหลอน
แต่สถานการณ์ตรงหน้ากลับทำให้เขางุนงงสิ้นดี
แล้วฉินชวนฉือล่ะ?
ไอ้สารเลวนั่นไปไหน?
ส่วนตัวเองย้ายจากห้องน้ำมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ราวกับเคลื่อนย้ายในพริบตา?
ฉู่ยี่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวง บังคับให้ตัวเองสงบลง ทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างละเอียด
เขาจำได้ว่าฉินชวนฉือแตะต้องต่อมกลิ่นของเขา
เขาจำได้ว่าตัวเองโกรธจัด ปล่อยฟีโรโมนตอบโต้
ผลคือ...ถูกฉินชวนฉือใช้ฟีโรโมนกดดันกลับ นั่งกองกับพื้นอย่างน่าอนาถ
แล้วก็...
แล้วยังไงต่อ?
เกิดอะไรขึ้นต่อ?
สีหน้าฉู่ยี่แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เขาค้นพบอย่างประหลาดว่า หลังจากนั้น เขากลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย