ในเวลาเดียวกัน
ในจังหวะที่นิ้วของฉินชวนฉือกดทับต่อมกลิ่นนั้น ฉู่ยี่ก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เสียงครางเบาเล็ดลอดออกจากลำคอ
ร่างของเขาโซซัดโซเซ ถลาไปข้างหน้า
ฉินชวนฉือถือโอกาสคลายมือที่รัดต้นคอเขาออก
ฉู่ยี่หลุดพ้นจากการควบคุมของฉินชวนฉือ เซถลาไปสองก้าว มือทั้งสองยันไว้บนอ่างล้างหน้าอันเย็นเยียบ จึงทรงตัวไว้ได้อย่างหวุดหวิด
เขาหายใจหอบหนัก ผิวหนังต้นคอร้อนราวกับไฟลวก ความเจ็บแปลบรวดร้าวแผ่ซ่านเป็นระลอก มือที่สั่นเทายกขึ้นหมายสัมผัสต่อมกลิ่นที่ยังปวดร้าวและรู้สึกผิดปกติ
แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะผิวหนัง ความเจ็บแปลบนั้นก็ทำให้เขาชะงักค้างกลางอากาศ ไม่กล้าขยับเข้าไปอีกแม้แต่น้อย
ฉินชวนฉือยืนอยู่ด้านหลังเขา สายตาเรียบเฉยมองเงาสะท้อนของฉู่ยี่ที่อยู่ในสภาพย่ำแย่ผ่านกระจก ก่อนจะค่อยๆ จัดแขนเสื้อที่ยับเล็กน้อยของตน ราวกับสิ่งที่ทำลงไปเมื่อครู่เป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
ฉู่ยี่มองการกระทำของฉินชวนฉือผ่านกระจก โกรธจนตัวสั่น!
เขาหมุนตัวกลับมาทันที ดวงตาที่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่ฉินชวนฉือ โทสะและความอัปยศพวยพุ่งอยู่ในอก แทบจะเผาผลาญเขาให้มอดไหม้