ฉู่ยี่หาแผ่นแปะท้ายทอยเจอแล้ว แปะเสร็จก็หันหลังกลับมา ก็พบสายตาลึกซึ้งของฉินชวนฉือเข้าพอดี
“มีอะไรเหรอ?”
ฉินชวนฉือไม่ตอบ แค่มองเขา
ฉู่ยี่ชะงัก มองตามสายตาของอีกฝ่าย แล้วก้มลงมองตัวเองครู่หนึ่ง ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ
ฉินชวนฉือจ้องหน้าท้องของฉู่ยี่
ปลายนิ้วบนพนักแขนโซฟาเกร็งเล็กน้อย จมลงไปในหนังหุ้มโซฟา
เขาเป็นอีนิกม่า
ที่จริงแล้ว เขาสามารถทำเครื่องหมายถาวรกับอัลฟ่าได้
เพียงแค่ตอนฝังเครื่องหมาย ก้าวเข้าไป...ที่นั่น
แบบนั้น ฉู่ยี่ก็จะถูกสลักชื่อของเขาลงไปอย่างสมบูรณ์
สัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงไอเย็นวาบหนึ่งที่พุ่งขึ้นมา
ฉู่ยี่ขมวดคิ้วแน่น มองไปที่ฉินชวนฉือ
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”
ฉินชวนฉือได้ยินก็ค่อย ๆ เงยตาขึ้น
เห็นสีหน้าไม่พอใจชัดเจนของฉู่ยี่ คลื่นดำมืดในแววตาก็จางหายไปในพริบตา กลับมาสวมรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนอีกครั้ง
“ไม่มีอะไร”
พูดพลาง จู่ ๆ ฉินชวนฉือก็ก้มลง หยิบกระเป๋าหิ้วใบหนึ่งขึ้นมาจากข้างโซฟา
เขายิ้มให้ฉู่ยี่
“มีของขวัญ”
ฉู่ยี่จับจ้องไปที่ใบหน้าฉินชวนฉือด้วยสายตาพินิจ
เขารู้สึกมาตลอดว่าเมื่อกี้หมอนี่ต้องคิดอะไรไม่สุภาพแน่ ๆ
แต่ฉินชวนฉือไม่พูด ฉู่ยี่ก็จนปัญญา
สุดท้ายสายตาก็ตกลงบนกระเป๋าหิ้วใบนั้น
ของขวัญ?
ฉู่ยี่ยังคงความเคลือบแคลง ไม่พูดอะไร
ฉินชวนฉือยิ้ม หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าหิ้ว
เปิดกล่องออก ต่างหูคู่หนึ่งวางอยู่ข้างในอย่างสงบ สะท้อนแสงสีเงินเยือกเย็น
ด้านบนของชิ้นหนึ่ง ประดับทับทิมที่เจียระไนได้สมบูรณ์แบบ สีแดงเข้มข้น เปล่งประกายเย้ายวน