สองวันผ่านไปเพียงพริบตา
ในห้องโดยสารชั้นหนึ่งของเที่ยวบินมุ่งหน้าสู่ประเทศ G
ฉู่ยี่หาวหวอด พลางหยิบมือถือออกมาปลดล็อกหน้าจอก่อนเครื่องจะออก
หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความของซุนเหมี่ยวเด้งขึ้นมา
[ซุนเหมี่ยว: พี่ครับ ไป๋จือฉีอาจจะออกจากย่านโคมแดงไปแล้ว หรือไม่ก็ไม่อยู่ในเมืองหลวงแล้วก็ได้ ทางออนไลน์และออฟไลน์ก็หาตัวไม่เจอเลยครับ]
มือของฉู่ยี่ชะงักค้าง
เขาหรี่ตาลง แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาพลันเปล่งประกายเย็นชา
เผลอยกมือขึ้นแตะด้านในของปลายแขนตัวเองเบา ๆ
สัมผัสใต้ผิวหนังคืนสู่สภาพปกติมานานแล้ว รอยเข็มไม่มีอีกแล้ว แต่ความทรงจำยังแจ่มชัด
ในวินาทีที่ไป๋จือฉีเผยธาตุแท้ออกมาอย่างหมดเปลือก เขาก็ไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ ต่อคนคนนี้อีกแล้ว
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเหมือนที่ทำกับสองพี่น้องตระกูลหลิน
ที่ให้ซุนเหมี่ยวไปตามหา ก็เพราะอยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วไป๋จือฉีต้องการทำอะไรกันแน่มากกว่า
แต่ไป๋จือฉีกลับหายตัวไป
หามาตั้งนาน แม้แต่เงายังไม่เห็น
ในสายตาของฉู่ยี่ การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการยอมรับเอง
กำลังวางแผนเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยได้อีกแล้ว
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ…
แววตาดุดันวาบขึ้นในดวงตาฉู่ยี่
"ดูอะไรอยู่? สีหน้าทำไมดูแย่อย่างนั้น"
เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างตัว
ฉู่ยี่ได้สติ ฉินชวนฉือนั่งลงที่ข้างตัวเขาเรียบร้อยแล้ว
เขาก้มลงมอง สายตาจับอยู่ที่หน้าจอมือถือของฉู่ยี่ รับข้อความนั้นเข้ามาในสายตาอย่างหมดจด