ภายในรถเงียบงันอีกครั้ง
นั่นทำให้ฉู่ยี่ซึ่งรอคอยให้ฉินชวนฉือยื่นยาให้อีกครั้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฉู่ยี่มองไปยังใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาคมคายของฉินชวนฉือ ใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
เขาเลียริมฝีปากแห้งผาก แล้วสุดท้ายก็อดไม่ไหวเอ่ยปากขึ้นก่อน
"…คุณจะไม่ให้ฉันอีกแล้วเหรอ"
ขนตาของฉินชวนฉือขยับเล็กน้อย มุมปากยกยิ้ม
"ไม่ต้องกินแล้ว"
ประโยคนี้ช่างทำให้รู้สึกราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง
ฉู่ยี่สูดลมหายใจลึก ผิวหนังส่วนที่ยังดีตรงท้ายทอยเริ่มเกิดความเจ็บปวดหลอนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ความทรงจำในค่ำคืนวุ่นวายนั้นพังทลายทำนบที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาตลอดสองเดือนในพริบตา หลั่งไหลท่วมท้นเข้ามา
ความอัปยศที่ถูกทำเครื่องหมาย
กลิ่นหิมะที่รุกรานเข้าสู่ทะเลจิต อาละวาดอย่างบ้าคลั่งไร้การยับยั้ง! (ทะเลจิต: มิติต่างมิติของสมอง ไม่ได้มีอะไรเกินเลย :)
ย่ำยีทุกตารางนิ้วในนั้น ห่อหุ้มเอาฟีโรโมนของเขาไปจนสิ้น! (ไม่ได้มีอะไรเกินเลย ก็แค่สัมผัสทางจิตวิญญาณปะทะกัน :)
ความรู้สึกที่แทบจะพังทลาย อยากจะสลบไสลไปเสียให้ได้นั่น ช่างยังแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้น!
สีหน้าของฉู่ยี่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาก้มศีรษะลง แต่สายตากลับไร้จุดโฟกัส ในชั่วขณะนั้น ราวกับเขาเห็นแขนข้างนั้นอีกครั้ง ที่รัดตรึงอยู่รอบเอวเขาอย่างแน่นหนา บังคับควบคุมรูปร่างของเขาไว้
รูม่านตาหดตัวทันที!
มือที่ห้อยข้างกายค่อยๆ กำแน่นเป็นหมัด
ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้น