ฉู่ยี่เห็นฉินเยวียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นตั้งแต่แรกเห็น
ส่วนข้าง ๆ ฉินเยวียนมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ คาดว่าคงเป็นบิดาของฉินชวนฉือและ… แม่เลี้ยง
ฉินเยวียนก็เห็นพวกเขาเช่นกัน สายตาหยุดอยู่ที่ฉู่ยี่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะย่นหางตาเป็นรอยยิ้ม ส่งยิ้มให้ฉู่ยี่
แล้วหันกลับไป
“คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชายกลับมาแล้วครับ”
สตรีที่ดูทะนุถนอมตัวเองเป็นอย่างดีข้างกายเขาลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉวนฉือ”
ฉินชวนฉือ “อืม”
บิดาฉินก็มองไปทางฉินชวนฉือเช่นกัน
ใบหน้าเขามีเค้าคล้ายฉินชวนฉืออยู่หลายส่วน เพียงแต่เวลานี้กลับดูเคร่งขรึม
“วันนี้แกไม่ได้ไปบริษัทไม่ใช่หรือ ทำไมถึงกลับมาดึกขนาดนี้”
ฉินชวนฉือมองบิดาตัวเองแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอก “พูดเรื่องสำคัญกันดีกว่า”
สีหน้าบิดาฉินดิ่งลงในพริบตา
ดูเหมือนเขาจะระเบิดอารมณ์ แต่ก็ฝืนระงับไว้ได้ เปลี่ยนไปถามอีกเรื่อง “คราวก่อนเรียกแกกลับบ้านมากินข้าว ทำไมแกไม่กลับมา”
ฉินชวนฉือ “เพราะไม่อยากไป”
พูดพลางถอดเสื้อนอกที่ยังชุ่มอยู่ด้วยไอความชื้น ส่งให้คนใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ยกขาก้าวขึ้นบันไดชั้นบน
“ตัวหนาวนิดหน่อย ฉันไปอาบน้ำก่อน”
“เชิญตามสบาย”
พูดจบ ฝีเท้าเขาหยุดชะงัก สายตาตกลงบนฉู่ยี่ตรงประตู
“ยืนทำอะไรอยู่ ตามฉันมา”
แต่ยังไม่ทันที่ฉู่ยี่จะตอบ บิดาฉินก็เดือดดาลขึ้นมาก่อนแล้ว
เขาขมวดคิ้วมองไปทางฉู่ยี่ แววตาคมกริบ กวาดสายตามองฉู่ยี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังมองสิ่งที่ไม่คู่ควรจะขึ้นมาโชว์ตัว