บิดาฉินได้ยินดังนั้นก็เดือดดาล!
"หมายความว่ายังไง! นั่นน้องนายนะ! เพราะเรื่องแค่นี้ นายจะทำกับเขาแบบนี้เลยรึ?"
ฉินชวนฉือก้มหน้ากินข้าว ไม่สนใจ
บิดาฉินพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืน ชี้นิ้วใส่ฉินชวนฉือ
"นายทำเป็นใหญ่เป็นโตอะไรอยู่? นายเก่งนักจนไม่แคร์อะไรทั้งนั้นแล้วใช่ไหม!"
"ต่อไปถ้าฉันเผลอไปขุ่นเคืองนาย ก็จะโดนนายทำแบบนี้เหมือนกันหรือ? ห๊ะ?"
"ถึงตอนนั้นไม่ใช่แค่ต้องคอยดูสีหน้าของนาย แต่ต้องดูสีหน้าของมันด้วย!"
พูดพลาง บิดาฉินก็หันขวับไป ถลึงตาใส่ฉู่ยี่
ฉู่ยี่กำลังคีบอาหาร ได้ยินคำนั้นก็ไม่ทน
"บ้าเหรอ เกี่ยวอะไรกับผม?"
ว่าแล้วก็คีบหมูสามชั้นตุ๋นใส่ชาม
บิดาฉินเห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าฉู่ยี่กล้าด่าต่อหน้า!
ร่างแข็งทื่อ สีหน้าดำราวกับก้นหม้อ! กำลังจะอ้าปากตะโกน ฉินชวนฉือก็พูดขึ้นอีก
"ใครจะไปรู้?"
สี่คำที่เอ่ยเรียบเฉย ทรงพลังยิ่ง
บิดาฉินเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ โกรธจนเซถอยไปพิงเก้าอี้ มือหนึ่งกุมอกหอบหายใจไม่หยุด
มารดาฉินที่เงียบมาตลอดเห็นเหตุการณ์ ในที่สุดก็ไม่อาจทำเป็นหูหนวกตาบอดได้อีกต่อไป
นางรีบลุกขึ้น พลางลูบอกให้บิดาฉินหายใจสะดวก พลางเอ่ยปากไกล่เกลี่ย
"โอ๊ยตาย นี่พูดอะไรกันออกมา? ชวนฉือจะทำแบบนั้นได้ยังไง?"