แววตาของฉู่ยี่เปลี่ยนไป ดูประหลาดเล็กน้อย
ทว่ามารดาฉินกลับคิดว่าเขาถูกแทงใจดำ เจ็บใจ โกรธแล้ว
“เสี่ยวฉู่จ๊ะ อ้าเห็นนะว่าหนูกับชวนฉือรักกันจริง ๆ เพราะงั้นอ้าถึงไม่ได้อยากแยกพวกหนูออกจากกัน”
“แค่… การจะหาคู่ครอง สุดท้ายก็ต้องเป็นโอเมก้าอยู่ดี ถึงไม่ใช่โอเมก้าจากตระกูลฟาง สุดท้ายก็ต้องเป็นโอเมก้าตระกูลอื่น ยังไงก็ต้องมีคุณชายน้อยที่ถูกต้องตามทำนองครองธรรมเข้านามตระกูล”
“ถึงวันนั้น หนูก็ต้องเข้าใจชวนฉือด้วยนะ มันก็แค่การแต่งงานเชิงธุรกิจ เพื่อผนึกพันธมิตรตระกูล เขาจะไม่ตัดสัมพันธ์กับหนูหรอก ต่อไปเขาจะใช้ชีวิตกับหนูเป็นหลักด้วยซ้ำ”
ฉู่ยี่สูดลมหายใจเฮือก
สิ่งที่อีกฝ่ายพูดนี่ชวนให้คลื่นไส้สุด ๆ
ยังไม่ต้องพูดว่าเธอใช้ตาข้างไหนมอง ถึงเห็นว่าพวกเขาสองคน “รักกันจริง”
ที่พูดมา ก็ไม่ใช่การบอกเขาตรง ๆ หรอกหรือว่า ให้เขาเป็นแค่คนรักลับ ๆ ที่ออกหน้าออกตาไม่ได้ ?
ทั้งที่รู้ชัดว่ามารดาฉินจงใจพูดถ้อยคำพวกนี้เพื่อกลั่นแกล้ง แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่า เธอทำสำเร็จแล้ว!
ฉู่ยี่วางสิ่งที่เช็ดช้อนส้อมลง เก็บอารมณ์เตรียมเปิดศึก
แต่ฉินชวนฉือกลับเอ่ยปาก ก่อนเขา
“ทำไมอัลฟ่าถึงออกหน้าออกตาไม่ได้ ?”
น้ำเสียงเขาเบามาก แต่วินาทีต่อมา ก็ทิ้งระเบิดลงหนึ่งลูก
“แม้แต่ท่านยังออกหน้าออกตาได้เลย ไฉนอัลฟ่าจะทำไม่ได้ ?”
รอยยิ้มบนใบหน้ามารดาฉินแข็งค้างในพริบตา
ฉินชวนฉือไม่ได้ตั้งใจจะหยุด เขาวางช้อนตะเกียบลงเต็มตัว หมดความอยากกินอาหารโดยสิ้นเชิง ดวงตาไร้ความรู้สึกคู่หนึ่งมองไปยังมารดาฉิน