ฉินชวนฉือหัวเราะเบา ๆ จ้องมองใบหูของฉู่ยี่ที่แดงระเรื่อด้วยความพึงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ต่อไปถ้ามีใครใช้เรื่องของซูจิ่นมาสร้างข่าวลืออีกว่าเขาทำให้อีกฝ่ายรู้สึกคลุมเครือ ก็ลองดูก็แล้วกันนะ :)
เกี่ยวกับซูจิ่น ฉินชวนฉือไม่เคยรู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่เหมาะสมแม้แต่น้อย
ซูจิ่นกล้าทรยศ กล้าร่วมมือกับฉินเยวียน นั่นก็เท่ากับยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขา
สำหรับศัตรูแล้ว เขาไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด
แต่โดยสัญชาตญาณ เขาไม่อยากให้ฉู่ยี่เกิดความคิดลบ ๆ กับเขาเพราะเรื่องนี้
ภายในห้องพักฟื้นเงียบงันไปชั่วขณะ ไม่มีใครพูด มีเพียงแสงอรุณนอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ ส่องผ่านเข้ามา
ฉู่ยี่รู้สึกราวกับว่าสายตาที่จับจ้องอยู่ข้างแก้มนั้นร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาผิวหนังของเขา
เขาเม้มริมฝีปาก เกิดความรู้สึกประหม่าเหมือนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหนอย่างบอกไม่ถูก
"อะแฮ่ม"
กระแอมแห้ง ๆ ไปทีหนึ่ง ฉู่ยี่จัดปกเสื้อแล้วลุกขึ้นจากโซฟา
เขาไม่มองฉินชวนฉือ มุ่งตรงไปที่ประตู
"นายพักไปเถอะ ฉันจะไปทำงานแล้ว"
เดินมาถึงประตู ในจังหวะที่มือแตะลูกบิด ฉู่ยี่ก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน
จากนั้นก็ล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนไปทางเตียงคนป่วยโดยไม่หันกลับมามอง
ฉินชวนฉือตั้งใจจะเอ่ยปากรั้งเอาไว้ แต่เมื่อเห็นวัตถุสีดำพุ่งผ่านอากาศมา เขาก็ยกมือขึ้นรับโดยสัญชาตญาณ
สิ่งที่รับได้คือกล่องเล็ก ๆ เนื้อดีสวยงาม
เขาก้มลงมองดู มันเป็นกล่องสี่เหลี่ยมสีดำสนิท มีสัญลักษณ์ที่เขาไม่รู้จักอยู่บนนั้น
ค่อย ๆ เปิดกล่องออก