เช้าวันรุ่งขึ้น
เจียงเฟิงถือกระเป๋าเอกสารและอาหารเช้ามาถึงหน้าห้องวีไอพีของโรงพยาบาลซินอิ๋ง
ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ
ไม่มีเสียงตอบกลับ
เจียงเฟิงรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย จึงเพิ่มแรงเคาะให้ดังขึ้น
ยังคงเงียบสงัด
คิ้วขมวด เขายังไม่ตื่นเหรอ? ไม่น่านะ
ด้วยความสงสัย เจียงเฟิงลองบิดลูกบิดประตู ประตูมีเสียง "คลิก" แล้วเปิดออก
ผลักประตูเข้าไปแล้วเงยหน้ามอง
บนเตียงกว้างมีคนนอนอยู่สองคน
ฉู่ยี่และฉินชวนฉือนอนกอดกันอยู่
แขนข้างหนึ่งของฉินชวนฉือโอบรอบเอวฉู่ยี่ ดึงตัวเขาเข้ามาในอ้อมแขน ส่วนฉู่ยี่นอนหนุนแขนเขา เปลือกตาปิดสนิท หายใจสม่ำเสมอ หลับสบาย
แสงแดดอ่อนโยนสาดลงบนตัวพวกเขา วาดเค้าโครงใบหน้ายามหลับใหล ภาพดูสงบและเข้ากันดี
เจียงเฟิงรู้สึกราวกับถูกกระแทก
ชั่วขณะหนึ่งเดินหน้าถอยหลังไม่ถูก กำลังคิดว่าจะแอบถอยออกไปเงียบๆ หรือปลุกคนให้ตื่นดี
ทันใดนั้น ขนตาของฉู่ยี่ก็กระพือเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายปรากฏขึ้นในสายตาโดยไม่ทันตั้งตัว
ฉู่ยี่ชะงักไปทันที
วินาทีต่อมา ความทรงจำเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นทะเล
สายลมหนาวบนสะพานใหญ่ จูบอันร้อนแรง และคำว่า "ฉันรักคุณ" ที่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็ทำเอาหน้าแดงทุกที
เขากับฉินชวนฉือ คบกันแล้ว
ฉู่ยี่กระพริบตา แอบไล้สายตาบนใบหน้าของฉินชวนฉืออย่างละเอียด
เขาคิดมาตลอดว่า ฉินชวนฉือหน้าตาดีมาก