ชีวิตกลับมาสงบราบเรียบอีกครั้ง
คลื่นลมที่ฉินเยวียนและฉวี่ชิงเจ๋อก่อไว้ หลังจากซัดกระหน่ำไปคราหนึ่ง ก็เหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จู่ ๆ ฉู่ยี่ก็กลับไปใช้ชีวิตเข้างานที่วิหคพยัคฆ์ตามเดิม
ก่อนหน้านี้ สวีหมั่งย้ายบริษัทใหญ่มาที่เมืองหลวง ตอนนี้บ้านของฉู่ยี่ห่างจากวิหคพยัคฆ์แค่เดินสิบกว่านาที โดยพื้นฐานแล้วเขาจึงเดินไปทำงาน ถือเป็นการเดินเล่นไปในตัว
หลังอาหารกลางวัน สวีหมั่งก็มาถึงบริษัท
เขาฮัมเพลงไร้ทำนอง เดินทอดน่องไปตามทางเดิน
เมื่อผ่านห้องทำงานของฉู่ยี่ ก็เหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ
ประตูห้องทำงานปิดไม่สนิท ตรงช่องประตู มีเงาคนขยับไหวอย่างเลือนราง
สวีหมั่งชะงัก เท้าหยุดลง
เขายกมือผลักประตูห้องทำงาน ก็เห็นฉู่ยี่กำลังยืนอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟ บดเมล็ดกาแฟ กลิ่นหอมกรุ่นพุ่งปะทะหน้า
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ฉู่ยี่หันกลับมา สายตาปะทะกับสวีหมั่งพอดี ไม่ทันที่ฉู่ยี่จะพูด สวีหมั่งก็เอ่ยขึ้นก่อน
เขามีสีหน้างุนงง
“นี่ สองวันมานี้ทำไมรู้สึกว่าเจอแกได้ทุกวันเลยวะ?”
“คุณชายฉินให้วันหยุดแกอีกแล้วเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ฉู่ยี่ก็กระแอมเบา ๆ สองครั้ง
เขาถือกาแฟ เดินไปนั่งที่โซฟาด้านข้าง
“……อืม”
สวีหมั่งฟังแล้ว ก็ยิ้มออก
“เฮ้ย นั่นมันดีเลย พอดีมีเรื่องนึงแกน่าจะไปได้”