โลกเหมือนถูกผ่าออกเป็นสองซีก
ความเจ็บปวดและความอัปยศพวยพุ่ง อกของหลินเสี่ยวหนานกระเพื่อมขึ้นลง ห้วงเวลาย้อนกลับไปยังวันฟ้าครึ้มเมื่อสิบปีก่อน
ตอนนั้นเธอยังเรียนมหาวิทยาลัย ได้รับโทรศัพท์จากหลินหนั่วน้องชายที่ส่งเสียงสะอื้นมา
ในโทรศัพท์ เสียงของน้องชายทั้งหวาดกลัวและคับแค้น บอกว่าเขาเกือบถูกไอ้คนชั้นต่ำจากย่านโคมแดงข่มขืนที่โรงเรียน
เธอดูอ่อนแอ แต่จริง ๆ แล้วนิสัยของเธอจัดว่าร้อนแรงในหมู่โอเมก้า พอได้ยินเรื่องนี้ก็รีบรุดไปยังโรงเรียนมัธยมเซิ่งหลุนเพื่อทวงความยุติธรรมทันที
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดเลยว่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมน้องชายถึงโทรหาเธอ ไม่ใช่บอกพ่อแม่
เธอขับรถบึ่งไปโรงเรียนมัธยมเซิ่งหลุน พอลงจากรถ ก็เห็นบนตึกเรียนมีคนสาดน้ำเย็นลงมาหนึ่งกะละมัง เด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกสาดจนเปียกโชกไปทั้งตัว
ตอนนั้นเธอเอาแต่คิดจะรีบตามหาตัวไอ้พวกชั้นต่ำที่กล้าล่วงเกินหลินหนั่วให้เจอ จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องนั้น
แต่เมื่อเธอพุ่งไปถึงหน้าห้องผู้อำนวยการ ก็เจอเด็กหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง
เขาตัวเปียกปอน เส้นผมสีดำหยดน้ำ ยืนกระเซอะกระเซิงอยู่ตรงทางเดิน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความหนาว
เด็กหนุ่มคนนี้ คือฆาตกรที่พยายามล่วงเกินน้องชายเธอ
หลินเสี่ยวหนานถูกความโกรธเผาผลาญทันที เธอพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดอะไร
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังฉาด ฟาดลงบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างแรง
เด็กหนุ่มไม่ตอบโต้ ทั้งไม่เถียงคำด่าทอของเธอ
เฉพาะในเรื่อง "ล่วงเกินหลินหนั่ว" เท่านั้น ที่เขายังคงปฏิเสธไม่ยอมรับมาโดยตลอด
ความดื้อรั้นของเด็กหนุ่ม ทำให้หลินเสี่ยวหนานโกรธแค้นถึงขีดสุด