จอสว่างขึ้น เริ่มเล่นวิดีโอคลิปหนึ่ง
ภาพในวิดีโอสั่นไหวเล็กน้อย เป็นการแอบถ่าย สถานที่ถ่ายดูเหมือนจะเป็นห้องพักผ่อนแห่งหนึ่ง ทุกคนใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมเซิ่งหลุน
โอเมก้าที่ถูกทุกคนห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ก็ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือหลินหนั่วเมื่อสิบปีก่อน
“นี่ ว่าแต่ว่า วันๆ มันน่าเบื่อชะมัด”
ในวิดีโอ ใบหน้าหลินหนั่วมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ “เรามาหาอะไรสนุกๆ เล่นกันดีกว่าไหม”
เขาลดเสียงต่ำลง พูดกับคนรอบข้างว่า “เราจะวางยาสลบไอ้ชั้นต่ำนั่น ลากเข้ามาในห้อง แล้วฉันก็จะเดินเข้าไป บอกว่า… ไอ้ชั้นต่ำนั่นมันพยายามข่มขืนฉัน เป็นไง”
สิ้นเสียง รอบข้างก็ดังกระหึ่มด้วยเสียงตอบรับอย่างตื่นเต้นทันที
“ฮ่าๆ พระเจ้า! ไม้ตายนี้ก็โหดเกินไปแล้ว!”
“ไม่จริงน่า นายเป็นโอเมก้านะ นายแน่ใจเหรอว่าทำแบบนี้ไม่ใช่การให้รางวัลไอ้ชั้นต่ำนั่น” เบต้าคนหนึ่งแซวพร้อมหัวเราะ
หลินหนั่วตีเบต้าคนนั้นทันที “ไปไกลๆ เลย ฉันจะยอมให้มันมาแตะต้องฉันรึไง”
“ถ้ามันกล้าแตะต้องฉันแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะทำให้มันพิการคามือ!”
“ฮ่าๆๆๆ…”
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เสียดแทง ลอดผ่านลำโพงมือถือ ดังไปทั่วทุกมุมของห้องส่วนตัว
คนที่เคยเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมเซิ่งหลุนหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ หน้าถอดสีกันทีละคนสองคน เหงื่อเย็นๆ ชุ่มแผ่นหลัง
ในนั้นมีสองคนที่หน้าซีดราวกับความตาย เพราะพวกเขาเห็นตัวเองในวิดีโอ
ต่อจากนั้น ภาพวิดีโอก็เปลี่ยนไป กลายเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้อง
เบต้าสองสามคนหิ้วตัวฉู่ยี่ที่หมดสติไปแล้วเดินเข้ามา จับเขาโยนลงบนเบาะในห้อง แล้วหัวเราะคิกคักเดินจากไป