ฉินชวนฉือมองฉู่ยี่ แล้วก็หัวเราะเยาะออกมาทันที
สายลมยามราตรีพัดผ่าน แสงไฟสาดทอดเงามืดสว่างบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาเผยเขี้ยวเล็บที่แท้จริงให้ฉู่ยี่เห็น
"คุณคิดจะใช้แค่คำขอบคุณคำเดียว มาตัดบทฉันงั้นเหรอ?"
ปลายนิ้วที่คีบบุหรี่ของฉู่ยี่ชะงักไปเล็กน้อย
เขาหันหน้า มองฉินชวนฉืออย่างเงียบงัน
แสงไฟริมถนนส่องโครงร่างสูงสง่าและใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย ดวงตาคู่นั้นไม่ปิดบังสิ่งที่ตัวเองต้องการเลย
ฉู่ยี่เข้าใจแจ่มแจ้ง
ฉินชวนฉือ ไม่ทำการค้าที่ขาดทุน
เมื่อเขาฉีกเปิดทางสู่สรวงสวรรค์ให้คุณ ก็ต้องเอาสิ่งที่เท่าเทียม หรือแม้แต่เกินมูลค่าจากตัวคุณ
ศักดิ์ศรี อิสระ หรือ… ร่างกาย
ฉู่ยี่ค่อยๆ ยกมือขึ้น ปัดปอยผมที่ท้ายทอยออก
เขาเปิดต้นคอขาวผ่องบอบบางนั้น ให้อยู่ในสายตาของฉินชวนฉืออย่างเต็มตา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย
นี่คือท่าทางแห่งการยอมจำนนโดยสมบูรณ์
สิ้นคำครหาสิบปี ความจริงปรากฏแจ่มแจ้ง
เรื่องนี้ ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ศักดิ์ศรีไร้ประโยชน์ของเขาจะได้มา
ฉินชวนฉือมองภาพตรงหน้า ดวงตาล้ำลึกยากหยั่งถึง
เขายกมือขึ้น หลังมือที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนแฝงไอเย็นเล็กน้อย ลูบไล้ผ่านผิวหนังอุ่นละเอียดตรงนั้นอย่างแผ่วเบา
หลอดเลือดใต้มือเต้นตุบๆ
ฉินชวนฉือยกยิ้มมุมปาก การกระทำนั้นคงอยู่เพียงชั่วขณะสั้นๆ
เขาชักมือกลับ ไม่พูดอะไร หมุนตัวสาวเท้าจากไป
ฉู่ยี่สังเกตเห็นท่าทางของเขา
เขาเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังของฉินชวนฉือ ขมวดคิ้วเล็กน้อย