กลิ่นหิมะอันเย็นยะเยือก แผ่ขยายออกจากฉินชวนฉือเป็นศูนย์กลาง ในพริบตาก็ปกคลุมทั่วลานว่างหน้านอกคฤหาสน์
ผู้คนที่กำลังวุ่นวายและเอะอะโวยวาย ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบคั้นลำคอ เสียงทั้งหมดก็พลันเงียบสงัดลง
อากาศราวกับเหนียวข้นเป็นก้อน ความหนาวจากปลายเท้าพุ่งพล่านขึ้นสู่กลางกระหม่อม
ไม่สามารถเอ่ยวาจาได้ แม้แต่การหายใจยังต้องได้รับอนุญาต
ฟีโรโมนที่เกินขีดจำกัดของอีนิกม่า ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
บอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนที่ก่อนหน้านี้ดึงรั้งฉินชวนฉือเอาไว้สุดแรง ตอนนี้แต่ละคนสีหน้าเจ็บปวดนอนราบอยู่กับพื้น ถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นกดทับไว้อย่างสุดกำลัง
ฉินชวนฉือไม่แม้แต่ชายตามองพวกเขา ยกขาขึ้น ก้าวผ่านลูกน้องที่หมอบราบอยู่กับพื้น
ในดวงตาเขาไม่มีผู้ใดอีกแล้ว มีเพียงคฤหาสน์หลังนั้นที่ถูกไฟบรรลัยกัลป์กลืนกิน รูม่านตาสะท้อนแสงเพลิง ดื้อรั้นมองหาช่องว่างแม้เพียงนิดที่สามารถพุ่งเข้าไปได้
สมดังปรารถนา เขาได้เห็นทางเดินเล็กๆ เส้นหนึ่งที่ยังไม่ถูกไฟท่วมกลืน
ในทันใดนั้นก็จะก้าวเข้าไป
ทว่า เพิ่งก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว ฟีโรโมนอีกสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงอากาศเข้ามา
เข้มข้น หนักแน่น พร้อมด้วยรสขมปร่าเล็กน้อย
กลิ่นหอมของกาแฟ เจือจางกลิ่นหิมะที่เย็นเยียบลง
แปรเปลี่ยนเป็นกำแพงแข็งแกร่ง ขวางกั้นไว้ตรงหน้าฉินชวนฉือ
ฝีเท้าของฉินชวนฉือ จนหยุดลงในที่สุด