ฉู่ยี่จะรีบวิ่งตามไปทันที!
"ซูจิ่น!"
คลื่นความร้อนแผดเผาปะทะใบหน้า แสบร้อนบนผิวหนังของฉู่ยี่
เขามองดูร่างของซูจิ่นลับหายไปอีกฟากของทะเลเพลิง สบฟันกรอด
ชะงักเท้าอย่างกะทันหัน สายตากวาดมองทางเดินที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงอย่างรวดเร็ว
ถังดับเพลิง!
เขาเห็นตู้ดับเพลิงตรงมุมกำแพง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ง้างเท้าถีบใส่ประตูกระจกอย่างแรง!
"ปัง!"
กระจกแตกกระจาย
ฉู่ยี่คว้าถังดับเพลิง ดึงสลักนิรภัยออก เล็งไปที่เปลวไฟแล้วกดลงอย่างแรง!
"ฟี้!"
ผงเคมีสีขาวพ่นออกมา ระงับเปลวไฟตรงหน้าไว้ได้ชั่วคราว
แต่มันไร้ประโยชน์
ไฟที่ใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิงรุนแรงเกินไป ผงเคมีเพียงน้อยนิดเป็นแค่การเอาน้ำเย็นหนึ่งแก้วดับไฟทั้งป่า เปลวไฟลามมาจากทุกทิศทาง อีกไม่นานก็จะล้อมเขาไว้
ถ้าอยู่ต่อ ตัวเขาเองก็จะถูกกลืนกินเช่นกัน
"บัดซบ!"
ฉู่ยี่สบถเสียงต่ำ ตัดสินใจเด็ดขาดเลิกการกระทำที่ไร้ผลนี้
เขาทิ้งถังดับเพลิงเปล่า หันหลังวิ่งไปทางบันได!
ทว่าสถานการณ์ด้านล่างเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้
ไฟที่ซูจิ่นจุดต่อหน้าเขา ไม่ใช่ครั้งแรก!
ห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดกลายเป็นนรกบนดิน เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ปะปนกัน
ควันดำหนาทึบ คลุ้งจนหายใจไม่ออก
คนบางส่วนพยายามดับไฟ แต่เพลิงลุกลามเกินควบคุมมานานแล้ว
คนจำนวนมากกว่าแห่กรูไปที่ประตูใหญ่หรูปิดสนิทนั่นอย่างบ้าคลั่ง
"เปิดประตู! ทำไมเปิดไม่ได้!"
"เมื่อกี้ยังเปิดอยู่เลย ใครล็อกประตู! เร็ว เปิดประตู!"
"ให้ฉันออกไป! ปล่อยฉันออกไป!"
เสียงทุบประตูดังก้องราวกับเสียงกลองแห่งความตาย ทุบลงบนหัวใจของทุกคน ประตูบานที่เมื่อครู่ยังเปิดต้อนรับแขกเหรื่อ กลับกลายเป็นกำแพงเหล็กกั้นระหว่างเป็นและตายในตอนนี้